Τὴν ἀναγκαία καὶ ζωογόνο αὔρα αἰσιοδοξίας προσέφερε ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴν Βουλή, ἀπαντώντας σὲ ὑψηλοὺς τόνους πρὸς τὸν Ναπολεοντίσκο, ὁ ὁποῖος εἶχε ζωγραφίσει μὲ τὰ πιὸ μαῦρα χρώματα τὴν κατάσταση τῆς χώρας∙ ὁ διάλογος δὲν ἔγινε, ἐπειδὴ ὁ ΣΥΡΙΖΑ στήριξε τὴν κριτική του στὶς ἀριστερὲς θέσεις του καὶ μόνο. Ὁ πρωθυπουργὸς ἦταν σαφής: ζήτησε τὴν ἀποδοχὴ πατριωτικοῦ μετώπου γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐθνικῶν κινδύνων, ἀλλὰ ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν τὴν ἀκολουθεῖ καὶ δὲν ψηφίζει οὔτε κἂν τὶς αὐξημένες ἀμυντικὲς δαπάνες∙ ὁ προϋπολογισμὸς ἔχει σαφέστατο πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ περιεχόμενο, μὲ σκοπὸ τὴν ἀξιοποίηση τῶν εὐρωπαϊκῶν κονδυλίων, γιὰ τὸν πράσινο καὶ ψηφιακὸ μετασχηματισμὸ τῆς χώρας, μὲ τὴν μαζικὴ εἰσροὴ ξένων ἐπενδύσεων ὑψηλῆς τεχνολογίας, ἐνῶ παρατηρεῖται καὶ σημαντικὴ αὔξηση ἐπιστροφῆς τῶν μεταναστευσάντων νέων μας, μὲ αἰτήσεις συμμετοχῆς στὶς νέες ἑταιρεῖες. Ἡ χρηματοδότηση τῆς οἰκονομίας εἶναι πλήρως διασφαλισμένη.