Ἐρντογάν, πρὸς τὴν Εὐρώπη

Τὴν στροφή του πρὸς τὴν Εὐρώπη ἐπιλέγει ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὡς διέξοδο ἀπ’ τὴν πλήρη διεθνῆ ἀπομόνωσή του καὶ τὴν κατάρρευση τῆς δημοτικότητός του στὸ ἐσωτερικό· τώρα τὰ δίδει ὅλα πρὸς τοὺς ναζιστὲς καὶ φασίστες, ὅπως τοὺς ἀποκαλοῦσε, ὅσο ὁ προστάτης του, Ντόναλντ Τράμπ, ἔδειχνε πανίσχυρος. Τὸ πρόβλημα εἶναι, ὅτι δὲν πείθει καθόλου, καθὼς εἶναι ὑποχρεωμένος τηρῆσαι κάποιες ἰσορροπίες στὶς δημόσιες δηλώσεις του, ὥστε νὰ συγκρατεῖ τοὺς ἰσλαμικοὺς κύκλους τῆς Τουρκίας, τοὺς ὁποίους εἶχε φανατίσει, μὲ ἄφθονο ἀνθελληνικὸ μένος· οἱ ἔγκυροι διπλωμάτες δὲν τὸ θεωροῦν εὔκολο, ἐπειδὴ ὀφείλει προσφύγειν σὲ ἁπτὲς παραχωρήσεις πρὸς τὴν Ἑλλάδα, ἂν ἐπιδιώκει οὐσιαστικὸ διάλογο, ἢ ἂν τὸν ἐπιθυμεῖ κατὰ βάθος. Ἄλλωστε, ἡ διεθνὴς δυναμικὴ ἔχει ἀλλάξει ἄρδην, μετὰ τὴν εἰσβολὴ στὸ Καπιτώλιο· ἡ ἀναζήτηση τῶν εὐθυνῶν, ὁδηγεῖ, λέγεται στὴν Οὐάσιγκτον, καὶ στὶς διεθνεῖς δοσοληψίες τοῦ ἀπερχομένου πορέδρου. Φθάνουν αὐτὲς στὴν Ἄγκυρα;