Τὴν εἰκόνα διεθνοῦς ἀκινησίας τῶν δυτικῶν κυβερνήσεων ἀποκομίζει ὁ παρατηρητής, ἀπ’ τὴν διαπίστωση τῆς πορείας τῆς πανδημίας· οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ ἡ Βρεταννία εἶναι στὴν χειρότερη κατάσταση κι ἀκολουθοῦν οἱ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, μὲ τὴν Ἑλλάδα στὰ καλύτερα κλιμάκια. Ὁ φόβος τῶν μεταλλάξεων προκαλεῖ πυρετὸ σὲ ὅλες τὶς κυβερνήσεις, ἐνῶ οἱ διαβεβαιώσεις τῶν φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν, ὅτι καλύπτονται ἀπ’ τὰ ἐμβόλια, δὲν εἶναι καθόλου πειστικές· ἡ ἀνθρωπότης ἀποδεικνύει, καὶ περισσότερο ὁ δυτικὸς βιομηχανικὸς ἄνθρωπος, ὅτι τὰ ἔχει χαμένα μπροστὰ στὴν πρώτη πανδημία, μετὰ ἀπὸ ἕναν αἰῶνα. Οἱ ἀντιδράσεις του τοὺς δώδεκα μῆνες ποὺ μεσολάβησαν εἶναι χαρακτηριστικές· οἱ πιὸ ἀναπτυγμένες χῶρες, Ἀμερική, Ἀγγλία, Σουηδία, Ἑλβετία, ἐπέτυχαν ἐναντίον τοῦ κορονοϊοῦ ἐλάχιστα, σὲ σύγκριση μὲ τὶς καθυστερημένες, Ἰνδίες, Πακιστάν, Ἰνδονησία· οἱ ἔγκυροι ἀναλυτὲς καταλήγουν στὸ συμπέρασμα, ὅτι δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτό, ἀλλὰ πηγάζει ἀπ’ τὴν ἔμφυτη ἐσχατολογικὴ ἀντίληψη τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου.