Ὡς ἀντίβαρο στὶς πρωτοφανεῖς οἰκονομικὲς πιέσεις τῆς πανδημίας καὶ τοῦ ἐγκλεισμοῦ ὅλων ἀναδεικνύονται τρεῖς παράγοντες· ἡ πλήρης ἐμπιστοσύνη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, γιὰ τὴν διαχείριση τοῦ κορονοϊοῦ καὶ τῆς ἁπαλύνσεως τῶν ἐπιπτώσεών του στὴν καθημερινότητά μας· ἡ ἐφαρμογὴ σὲ μηδὲν χρόνο τῶν ψηφιακῶν μεταρρυθμίσεων, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄρση τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς γραφειοκρατίας, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ μὲ τὸ πρόγραμμα ἐμβολιασμῶν· ἡ πεποίθηση τῶν μικρομεσαίων, κυρίως στὸ ἑλληνικὸ κεφάλαιο, καὶ τῶν ξένων στὶς δυνατότητες τῆς χώρας μας καὶ κυρίως τῆς νεολαίας μας, μὲ τὶς διακρίσεις της στὴν ἔρευνα παγκοσμίως. Εἶναι ὁλοφάνερα αὐτὰ στὴν οἰκονομική μας ζωή, μὲ πρῶτο δείκτη, τὴν πτώση τῶν ἐπιτοκίων τῶν δεκαετῶν ὁμόλογῶν μας στὸ 0,6% καὶ σὲ ἀρνητικὰ ἐπιτόκια τῶν μεσοβραχυπρόθεσμων· ὁπωσδήποτε ἐπενεργοῦν καὶ δύο ἀνασταλτικοὶ παράγοντες, τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο, ποὺ βλέπει τὴν περιθωριοποίησή του, καὶ οἱ συνοδοπόροι του ἐργατοπατέρες τῶν ἀριστερῶν.