Πανδημία, χωρὶς συντονισμὸ

Ἡ ἀπουσία συντονισμοῦ τῶν μεγάλων χωρῶν, παρὰ τὶς ἀπεγνωσμένες προσπάθειες τοῦ ΠΟΥ, εἶναι τὸ κύριο γνώρισμα τῆς πανδημίας· οἱ Δυτικοὶ φέρουν τὸ μεγαλύτερο βάρος, ἐπειδή, πέραν τῆς διαφορετικῆς ἀρχικῆς προσεγγίσεως τῶν Ἀγγλοσαξώνων πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους, μεσολάβησαν καὶ οἱ παρεμβάσεις τῶν κυβερήσεων τῶν πρώτων, στὴν κατακράτηση ἐμβολίων, γιὰ ἰδία τους χρήση. Φυσικά, ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν καὶ στὴν ἤπειρο φαινόμενα ἀρνήσεως τοῦ κορονοϊοῦ, μὲ μαχητικὲς διαδηλώσεις μέχρι τὶς μέρες μας· ἡ ἐπίσημη πολιτικὴ ὅμως μετράει κι αὐτὴ κυμάνθηκε, ἀναλόγως πρὸς τὶς μικροπολιτικὲς ἀνάγκες τῶν ἡγετῶν τους. Ἀλλά, τὸ πρόβλημα παραμένει κι εἶναι ἰδεολογικό· τὸ ἔχουμε γράψει, ὁ βιομηχανικὸς ἄνθρωπος ἀποδείχθηκε ἀδύναμος τοῦ κατανοῆσαι τὸν κίνδυνο τοῦ λοιμοῦ, μὲ τὴν ἐμμονή του στὴν φιλελεύθερη ἰδεολογία, ἀλλὰ καὶ κομμουνιστική, τῶν δημοκρατικῶν δικαιωμάτων· τὰ δημοκρατικὰ δικαιώματα ὅμως ἀφοροῦν ζωντανοὺς ἀνθρώπους κι ὄχι νεκρούς. Ἰσχύει, τό, «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάπτειν τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς…»