Ἡ διεθνὴς ἐμπειρία τῆς διαχειρίσεως τῶν ἐμβολίων ἀποδεικνύεται ἰδιαιτέρως πλούσια καὶ παιδευτικὴ τῆς διεθνοῦς κοινότητος· δύο εἶναι τὰ πρῶτα κριτήρια, οἱ χῶρες παραγωγῆς των, κυρίως Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ Βρεταννία, διατηροῦν γιὰ τὴν χώρα τους τὴν παραγωγὴ καὶ μὲ διάφορες προφάσεις ἐπιρρίπτουν στοὺς ἄλλους τὶς εὐθύνες, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν AstraZeneca καὶ τὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ οἱ ἑταιρεῖες, τώρα ἀντιλαμβάνονται, τὸ τί ἔχουν κάνει, καθὼς χάνουν τὸ καλό τους ὄνομα. Τὸ δεύτερο, εἶναι, ἡ ἀναγνώριση τῶν ρωσικῶν καὶ κινεζικῶν ἐμβολίων, μετὰ τὴν κατασυκοφάντησή τους ἐπὶ ἕνα χρόνο στὴν Δύση· ἐπιστρέφουν τώρα, κι ἀναγνωρίζουν, ὅτι ἡ ἀποτελεσματικότητά τους εἶναι καλύτερη τῶν ἀντιστοίχων δυτικῶν. Εἶναι τὸ δεύτερο γεγονός, μετὰ τὴν περιφρόνηση τοῦ κινδύνου ἀπ’ τὸν κορονοϊό· ἐπιβεβαιώνεται, ὅτι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος, ὁ βιομηχανικὸς καλύτερα, ἀδυνατεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ κάτι πέραν τῆς λογικῆς του, τόσο μονόχνωτος εἶναι!