Ἡ πολιτική μας δυναμικὴ διαμορφώνεται πλέον σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπ’ τὴν στάση τῶν ἐκφραστῶν της ἀπέναντι στὴν πανδημία· ὁ ἐγκλεισμὸς κι ἡ ἄρδην ἀλλαγὴ τῆς καθημερινῆς μας συμπεριφορᾶς τῆς μεταπολεμικῆς ἐποχῆς ἔχουν καθοριστικὴ ἐπίδραση στὶς πολιτικές μας ἀξιολογήσεις κι ὅποια παράταξη δὲν τὴν ὑπολογίσει, δίδει τὴν ἐντύπωση στὸν ἁπλὸ κόσμο, ὅτι ἀδυνατεῖ κατανοῆσαι τὸ αὐτονόητο. Ἡ συμμόρφωση τῶν Ἑλλήνων θεωρεῖται διεθνῶς ὑποδειγματικὴ καὶ καταγράφεται ἀπ’ τὶς δημοσκοπήσεις, τὸ μόνο μᾶλλον γνήσιο στοιχεῖο τους, γιὰ πολλοὺς λόγους· πρῶτος εἶναι, ἡ οἰκογενειακὴ καὶ ἀτομικὴ παράδοση στοὺς μεγαλύτερους τῶν δραματικῶν περιόδων, τοῦ πολέμου, τῆς δικτατορίας, τῶν μνημονίων καὶ τῶν σοσιαλιστικῶν καὶ τραμποκομμουστικῶν πειραμάτων, πέραν τῆς ἱστορικῆς ἐπιβιώσεως τῶν προηγουμένων ἐποχῶν· δεύτερος εἶναι ἡ ὑπεύθυνη καὶ ἔγκαιρη ἀντιμετώπιση τοῦ κορονοϊοῦ ἀπ’ τὴν κυβέρνηση καὶ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὡς μία ἀπ’ τὶς ἐλάχιστες περιπτώσεις στὸν δυτικὸ κόσμο, ἐνῶ ὁ ταυτόχρονος ψηφιακὸς μετασχηματισμὸς ἀποσπᾶ τὴν διεθνῆ ἀναγνώριση· τρίτος εἶναι ἡ ἀνεύθυνη ἕως ἐγκληματικὴ στάση τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ κυρίως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἔδειξε ὅτι ἡ πολιτική του διέπεται ἀπ’ τὴν θρησκευτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ ἐσχατολογία ἀγγλοσαξωνικοῦ τύπου, μὲ τὶς ἐπικλήσεις τῶν δημοκρατικῶν δικαιωμάτων ἀπέναντι στὸ θάνατο· εἴτε ἦταν προσωπικὴ ἐπιλογὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου, εἴτε ἔξωθεν ἐπιβολή, ἐξασφάλισε τὴν πάνδημη ἀποδοκιμασία, μὲ γραφικῆς μορφῆς διαφοροποιήσεις.
Ἡ Ἑλλὰς ἀνάγεται πλέον σὲ εὐρωπαϊκὸ ὑπόδειγμα τῆς κυβερνητικῆς προνοίας καὶ τῆς λαϊκῆς ἀποδοχῆς γιὰ θέματα πρωτοφανῆ τὸν τελευταῖο αἰῶνα στὴν Δύση· ὁ βιομηχανικὸς ἄνθρωπος, μὲ πρότυπό του τὸν ἀγγλοσαξωνικό, ἔδειξε ὅτι ὑστερεῖ στὰ δύο κρίσιμα πλέον προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας. Ἀπέδειξαν, οἱ κυβερνήσεις του καὶ ἡ κοινή τους γνώμη σὲ μεγάλο βαθμό, ὅτι ἀδυνατοῦν συλλάβειν τὴν ἔκταση καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῆς πανδημίας· Βρεταννία, Σουηδία, Ἡνωμένες Πολιτεῖες τὸν ἀντιμετώπισαν ἀνάλαφρα τουλάχιστον καὶ ὑπεροπτικά, ὅπως ὅλα τὰ μεγάλα προβλήματα τῶν δύο τελευταίων αἰώνων, ὅτι αὐτοὶ φέρουν τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια καὶ ὅτι δὲν εἶναι δυνατόν, ἕνας ἰὸς μακρυά! ἀπ’ τὴν Κίνα νὰ τὴν ἀμφισβητήσει ἔστω καὶ πολὺ περισσότερο νὰ τὴν ἀπαξιώσει. Ὁπότε, ἀκολούθησαν στὶς χῶρες τους οἱ ἑκατόμβες τῶν θυμάτων καὶ ἡ κοινωνικὴ διασάλευση, γιὰ νὰ ἀποφασίσουν τὰ πρῶτα δραστικὰ μέτρα, πάντα ὅμως ἐκ τῶν ὑστέρων· ἀλλά, παρὰ τὴν πρωτοπορία τους παγκοσμίως στὸ ὑγειονομικὸ σύστημα καὶ στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, βρέθηκαν ἀνέτοιμοι καὶ ἀδύναμοι στὴν ἀξιοποίησή τους, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή της. Εἶναι ἀδιανόητο ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, ἡ ἀδυναμία τους στὴν κινητοποίηση τῶν ὑγειονομικῶν καὶ τῶν ψηφιακῶν δυνατοτήτων τους, σὲ βαθμὸ ἐγκληματικὸ μάλιστα· πάνω κι ἀπ’ τὴν ἰδεόληπτη ἡγεσία τους ἦταν καὶ πολλοὶ στοὺς λαούς τους ποὺ πίστευαν στὴν ἱερὴ ἀποστολή τους…
Στὸ ἐσωτερικὸ τῶν δυτικῶν χωρῶν εἶναι χαρακτηριστικὲς οἱ ἀλλαγές· στὴν Ἱσπανία, ἡ «ἐλπιδοφόρος» ἀριστερὰ ἀποδείχθηκε ἡ τροχοπέδη στὴν ἐφαρμογὴ μέτρων κατὰ τῆς πανδημίας καὶ τῆς καταστρώσεως προγραμμάτων γιὰ ἀξιοποίηση τῶν εὐρωπαϊκῶν κονδυλίων· στὴν Ἰταλία ἐπίσης, ἀλλὰ ὡς συνοδοιπόρος μὲ τὴν ἀκροδεξιά, ὡς λίγα παραδείγματα, ἐνῶ στὶς Ὁλλανδία, Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία συνεχίζονται οἱ μικρὲς διαδηλώσεις. Μοναδικὴ ἐξαίρεση στὴν Εὐρώπη ἀποτελεῖ ἡ χώρα μας, ὅπου ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση συστηματικὰ μεθοδεύει καὶ ἡγεῖται τῶν διαδηλώσεων κατὰ τῶν περιοριστικῶν μέτρων, μὲ τὰ ὑπόλοιπα κόμματα νὰ τὴν ἀκολουθοῦν τυφλά· ἡ ἐπιχειρηματολογία τους τετριμμένη, προκαλεῖ τὸν γέλωτα τοῦ κόσμου, ἔστω κι ἂν προβάλλεται ἀπ’ τὴν ἀτλαντοκίνητη διαπλοκή. Ἡ γενικὴ διαπίστωση εἶναι δεδομένη, ὅτι τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς χώρας εἶναι ἡ ἀνυπαρξία οὐσιαστικῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ μάλιστα ἀξιωματικῆς· ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης κερδίζει σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, ἀλλὰ ἡ ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος ἀπαιτεῖ καὶ προϋποθέτει τὴν ὕπαρξη ζωντανῆς καὶ ἐποικοδομητικῆς ἀντιπολιτεύσεως. Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα στοὺς πολιτικοὺς κύκλους, τὸ ἂν τὸ πρόβλημα ὀφείλεται μόνο στὸν Ναπολεοντίσκο, φύσει ὀλιγόνοος, ἢ καὶ στὴν ἡγετικὴ ὁμάδα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ· φαίνεται ὅμως ὅτι πρόκειται γιὰ ὁμαδικὴ ἰδεολογικὴ ἀποτύφλωση. Τὸ φαινόμενο τοῦ ἡμιπιτσιρικᾶ ἐξηγεῖ πολλά· δὲν διατυπώνεται ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς φυσιολογικά, ἐπειδὴ ἡ σκέψη ἔχει τὴν λογική της διεργασία καὶ δὲν ἐκφράζεται, χωρὶς κάτι βαθύτερο.