Ἀπουσία πνευματικοῦ κόσμου

Τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς δεκαετίας τῶν μνημονίων καὶ τῆς προσφάτου πανδημίας εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ πνευματικοῦ κόσμου· πολλοὶ Ἀκαδημαϊκοὶ κι ἄλλοι Πανεπιστημιακοί, ἀλλὰ καὶ ἄνθρωποι γενικὰ τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, εἶχαν ἀκολουθήσει πιστὰ τὴν κομματικὴ προπαγάνδα καταδίκης τῆς δεξιᾶς, ποὺ τὴν θεωροῦσαν ὑπεύθυνη γιὰ κάθε κακὸ στὴν χώρα, ἐνῶ ἐξυμνοῦσαν κάθε τί τὸ ἀριστερό, ἀκόμη καὶ τὸν τραμποκομμουνισμό, πέραν τοῦ σοσιαλισμοῦ, μὲ ἐξωφρενικὴ φράση, «αὐτὸς εἶναι καλός, ὡς ἀριστερός», κι «ὁ ἄλλος εἶναι κακὸς ὡς δεξιός». Μετεκλογικὰ ἦρθε ἡ ἀποκάλυψη τῶν πεπραγμένων τῆς προηγούμενης τετραετίας. Ἄλλωστε, οἱ περισσότεροι τῶν ἀριστερῶν διάνοουμένων δὲν ὁμιλοῦν ἁρμονικὰ ἑλληνικά, μὲ τὰ κοινοβαρβαρικὰ ὡς γλῶσσα τους· γνωρίζουν ὅτι αὐτὴ ἡ γλῶσσα ἁρμόζει σὲ δουλικὸ καὶ ὑποτακτικὸ ἤθος, αὐτοὺς θέλει ἡ ἀριστερά.