Ἀγάθων, εἰς τὸ Συμπόσιον, «βία Ἔρωτος οὐχ ἅπτεται»

Τὰ πολλὰ προβάλλομενα περὶ σεξουαλικῆς βίας στὸν καλλιτεχνικὸ καὶ ἀθλητικὸ κόσμο μᾶς φέρουν στὴν μνήμη, τὰ ὅσα λένε γι’ αὐτὰ οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι, ἐπίκαιροι ὅμως πάντα· στὴν γραμματεία καὶ στὶς τέχνες τῆς κλασικῆς ἐποχῆς δὲν μνημονεύεται οὔτε ἕνα σαδομαζοχιστικὸ φανόμενο, μὲ ἐξαίρεση, ἂν συγκαταλέγονται αὐτά, ἐπειδὴ εἶναι κωμικοτραγικὲς σκηνὲς μᾶλλον, στὸν Ὅμηρο, τὸν ξυλοδαρμὸ τῆς Ἥρας ἀπ’ τὸν Δία καὶ τὸν κατεξευτελισμὸ τοῦ Ἡφαίστου, ὅταν ἔπιασε στὰ πράσα τὸν ἐναγκαλισμὸ τοῦ Ἄρεως μὲ τὴν Ἀφροδίτη. Ὁ Ἀγάθων εἰς τὸ «Συμπόσιον», εἶναι σαφέστατος, «βία γὰρ Ἔρωτος οὐχ ἅπτεται», ἡ βία μὲ τὸν Ἔρωτα δὲν ἔχουν σημεῖα ἐπαφῆς, ἀλλὰ ὅλα γίνονται μὲ ἀμοιβαῖα προσφορά, «ἑκὼν ἑκόντι ὁμολογήσῃ». Ἡ σοφὴ μάντις καὶ διδάσκαλος τοῦ Σωκράτους εἰς τὰ περὶ ἔρωτος καὶ ἐλευθέρας πολιτικῆς πρακτικῆς, Διοτίμα, προσθέτει, ὅτι ὅποιος ἐμπνευσθεῖ καὶ ἀσκήσει τὸν ἔρωτα, τότε γίνεται, δημιουργός, ποιητής, ὡς πρὸς μία τουλάχιστον φρόνησή του, «τὸ περὶ τὴν μουσικὴν καὶ τὰ μέτρα, τῷ ὅλῳ ὀνόματι προσαγορεύεται»· ὅποια ἔχει σχέση μὲ τὴν μουσικὴ καὶ τὰ μέτρα τοῦ λόγου, ὅπως ἔτσι ἀποκαλεῖ τὸ ὅλο ὄνομά του. Πάνω ἀπ’ ὅλα ὅμως εἶναι ἡ σχέση του, «περὶ τὰς τῶν πόλεών τε καὶ οἰκήσεων διακοσμήσεις, ᾗ δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε καὶ δικαιοσύνη»· ἐνδιαφέρει ἡ φρόνηση γιὰ τὴ ζωὴ στὶς πόλεις καὶ στὶς συνοικίες, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα εἶναι σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη. Ὁ Σωκράτης ἦταν ὁ σοφώτατος τῶν Ἑλλήνων, πρῶτος πολίτης τους καὶ ἀνδρεῖος στὸν πόλεμο καὶ στὴν τήρηση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ὅπως μὲ τὴν στάση του στὴν δίκη τῶν δέκα στρατηγῶν, ἀλλὰ τοῦ τὶς ἐβρεχε ἡ Ξανθίππη στὴν Ἀγορά· ἂς τηρήσει τὴν ἴδια στάση ἕνας σοφὸς ἢ ἠθοποιός, ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν γυναικῶν σήμερα! Ἀντιθέτως, ὅποιος ἐπιδιδόταν στὰ σαδομαζοχιστικά, ἐλέγετο κεκλασμένος καὶ χαυνόπρωκτος κι ἦταν ἀχρεῖος πολίτης, ὄχι τὰ ἐρωτικὰ ζεύγη, Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων, ἀλλὰ οἱ ἄλλοι, ὅπως τοὺς περιγράφει τέλεια ὁ Ἀριστοφάνης, ὅταν ἀποκαλεῖ τὸν Διόνυσο, «πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας,/ ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον;» πῶς λοιπὸν δὲν εἶναι ἄρχοντας,/ αὐτὸς ποὺ μόνο νὰ πίνει καὶ νὰ σκυλογαμεῖ ξέρει;» Τὸ βινεῖν, σημαίνει κάνω βίαιο ἔρωτα, ἀλλὰ ὄχι ἐρωτικὴ πράξη, παρὰ κτηνώδη, ἀνάρμοστη γιὰ ἐλεύθερο ἄνθρωπο· ὁ Διόνυσος αὐτὸς δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὸ δρᾶμα καὶ τὴν ἐμμέλεια…