Πανδημία, διεθνὴς συνοχὴ

Ἡ ἀνάγκη τῆς διεθνοῦς συνοχῆς στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας ἐπιβάλλεται ἐκ τῶν πραγμάτων, ἔστω κι ἂν δὲν τὴν ἔχουν ἀφομοιώσει ὅλοι οἱ μεγάλοι, ἐπειδὴ οἱ μικροὶ ἀπέδειξαν, ὅτι τὴν τηροῦν ἀπαρεγκλίτως· ἡ ὑποχώρηση τοῦ κορονοϊοῦ, μὲ τὴν ἐμφάνιση τῶν μεταλλάξεών του μάλιστα, γίνεται, μὲ πολὺ δύσκολα βήματα καὶ τὴν ἀπόλυτη ἀπομόνωση, γιὰ ὅσες χῶρες τὴν ἐπιβάλλουν, ὅπως ἡ Κίνα, ἡ ὁποία ἐπέτρεψε ἀρκετὰ ταξείδια, γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ σεληνιακοῦ της νέου ἔτους. Στὴν Εὐρώπη ἀποκαθίσταται σταδιακὰ ἡ ὁμαλὴ προμήθεια ἐμβολίων καὶ ἡ διανομή τους στὰ μέλη της· τὰ πρῶτα λάθη ἢ ὑπονομεύσεις ἀποκαθίστανται. Τὸ μεγάλο πρόβλημα ἑστιάζεται στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, μετὰ καὶ τὴν ἀπειλὴ τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, μετὰ τὴν ἀπαλλαγή του ἀπ’ τὴν Γερουσία, ὅτι θὰ ἀρχίσει ἀγῶνα, μὲ σύνθημά του, «νὰ κάνουμε τὴν Ἀμερικὴ μεγάλη πάλι»· τὸ πρόβλημα εἶναι, ὅτι ἀπειλοῦνται μαζικὲς συγκεντρώσεις καὶ μαχητικὲς διαδηλώσεις…