Ἡ πολιτικὴ ζωὴ στὴν δημοκρατία χαρακτηρίζεται ἀπ’ τὸν συνεπῆ καὶ ἐμπεριστατωμένο πολιτικὸ λόγο, μὲ πειστικὰ καὶ θεμελιωμένα ἐπιχειρήματα, τῶν ἀντιπάλων· ὅταν λείπουν αὐτὰ καὶ οἱ πολιτικοὶ ἐπιδίδονται σὲ δημαγωγίες καὶ ὑποσχέσεις γιὰ ὅλα, ἀνεξαρτήτως τῆς δυνατότητος ἐκπληρώσεώς τους, τότε ἀρχίζει ἡ παρακμὴ τῆς δημοκρατίας καὶ τὸ ἔζησε ὁ Ἑλληνισμὸς τὸν τέταρτο π.Χ. αἰῶνα. Ἡ χειρότερη ἔκφρασή του συνέβη στὴν χώρα μαζὶ μὲ τὰ μνημόνια, μέ, «λεφτὰ ὑπάρχουν», «ἡ κατάργηση τῶν μνημονίων μ’ ἕνα νόμο κι ἕνα ἄρθρο», εἶναι γνωστά, ὅπως ἡ κατάργηση στὴν πράξη τῆς ἀρχῆς τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν, ὅταν ἔλαβαν τὴν ἐξουσία, μὲ τὰς εὐλογίας τοῦ ρυθμιστοῦ τοῦ πολιτεύματος. Ἡ συνέχεια ἦρθε μὲ ἄκρως χαμερπεῖς ὕβρεις τοῦ ὑπουργοῦ Πολιτισμοῦ τῆς τραμποκομμουνιστικῆς κυβερνήσεως…