Ἡ ὄξυνση τοῦ ἀνθελληνικοῦ μένους γίνεται ἐμμονὴ στὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὡς τελευταία ἐλπίδα του ἀνακάμψεως ἢ τουλάχιστον διατήρησεως τῆς δημοτικότητός του· ἡ ἔξοδος τοῦ Τσεσμὲ ἔχει σχεδιασθεῖ, μὲ τὴν πρόκληση κάποιου ἐπεισοδίου μὲ τὶς ἑλληνικὲς δυνάμεις, ὥστε νὰ διακόψει τὶς διερευνητικὲς ἐπαφὲς καὶ νὰ ρίξει τὴν εὐθύνη στὴν Ἑλλάδα. Ἡ κυβέρνηση ἔχει ἀντιληφθεῖ τὶς προθέσεις τῆς Ἄγκυρας καὶ τηρεῖ εὐέλικτη στάση, ἀφοῦ οἱ «ἔρευνες» τοῦ Τσεσμὲ δὲν θεμελιώνουν διεθνὲς δικαίωμα στὸ Αἰγαῖο· ὁ Τοῦρκος πρόεδρος βιώνει τὴν διεθνῆ ἀπομόνωσή του, καθὼς ἔχασε καὶ τὸν ὑποστηρικτή του Ντόναλντ Τράμπ, καὶ μὲ μετέωρη τὴν ρωσικὴ φιλία, ἐπειδὴ ἡ Μόσχα διαπιστώνει, ὅτι ἀδυνατεῖ προκαλέσαι προβλήματα στὸ ΝΑΤΟ, ὅταν ἀποζητεῖ ἐπιστροφὴ στὶς ἀγκάλες του, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν πείθει…