Ἡ πολιτική μας ζωὴ διέπεται ἀπὸ ἕνα σύμπλεγμα, ἐκεῖνο τῆς λογοδοσίας, γιὰ τὰ πεπραγμένα τῆς τραμποκομμουνιστικῆς τετραετίας, μὲ ἐπικείμενα τὰ βοσκοτόπια τῶν διατεταγμένων καναλιῶν· ἀπέναντί τους, ἐπειδὴ ἀρχίζει ἡ διαδικασία συστάσεως τῆς Προανακριτικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Βουλῆς, ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπέλεξε τὴν ἀντιπαράθεση τῶν ἀνηθίκων πραγμάτων τοῦ θεάτρου, μὲ τὴν ὁλόπλευρη συμπαράταξη τοῦ κρατικοδιαίτου κεφαλαίου, ποὺ βλέπει τὴν ἀπώλεια τῆς διαχειρίσεως τῶν εὐρωπαϊκῶν προγραμμάτων. Αὐτὸ θὰ εἶναι, ὅπως φαίνεται, τὸ ἀντικείμενο τῆς αὐριανῆς συζητήσεως πρὸ ἡμερησίας διατάξεως στὸ Κοινοβούλιο, σὲ ἐπίπεδο ἀρχηγῶν· ὡς ἐπικουρία ἡ Κουμουνδούρου ἐπιστρατεύει τὶς καταλήψεις στὰ Πανεπιστήμια καὶ τὴν συμπαράσταση στὸν δολοφόνο ἀρχιτρομοκράτη. Τὰ ἀνήθικα δεσπόζουν στὴν μικρὴ ὀθόνη, ἀλλὰ ἔχουν κουράσει τὴν κοινὴ γνώμη· οἱ πράξεις τους εἶναι καταδικαστέες καὶ ὅσες ἀποδειχθοῦν νὰ ὑποστοῦν τὸν πέλεκυν τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ ἡ παρέλαση τόσων ὑποκριτῶν δὲν πείθει καθόλου! «Θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην ἡ ἐλευθερία», εἶναι σημαντικό.