Οἱ σχέσεις τῆς Εὐρώπης μὲ τὸν ἀραβικὸ κόσμο ἀλλάζουν, μετὰ τὶς ἀπειλὲς τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου κατὰ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας, γιὰ ἐπιβολὴ κυρώσεων, γιὰ τὴν ὑπόθεση Κασσόγκυ καὶ τὴν ἀπαίτησή του ἀποδοχῆς δημοκρατικῶν θεσμῶν· ὅλες σχεδὸν οἱ ἀραβικὲς χῶρες, μὲ πρῶτον τὸν Ἀραβικὸ Σύνδεσμο, ἐτάχθησαν ἀλληλέγγυες πρὸς τὸ θρησκευτικὸ βασίλειο, καθὼς οὐδεμία ἔχει πραγματικὴ δημοκρατία, ἐνῶ ἐμφανίσθηκαν καὶ πολλοὶ σχολιαστές, μὲ ἀπαίτηση ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον νὰ ἀποκαταστήσει τὴν δημοκρατία στὴν χώρα της. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν συναγάγει πολὺ ἄσχημη ἐμπειρία, ἀπ’ τὴν πρὸ δεκαετίας ἀραβικὴ ἄνοιξη, ποὺ κατέληξε στὴν ἀποσταθεροποίηση πολλῶν κρατῶν της, ἐνῶ Συρία καὶ Λιβύη τὴν ὑφίστανται ἀκόμη· οἱ προσεγγίσεις τους πρὸς τοὺς Ἄραβες εἶναι διακριτικὲς καὶ προσεγμένες. Ζητοῦν τὴν ἐμβάθυνση τῶν σχέσεων, ἀλλὰ ὁ τρόπος ἀποτελεῖ προσεκτικὴ διαχείριση, ἐπειδὴ μεταπολεμικὰ τουλάχιστον, ὅταν ἐπικαλέσθηκε τὴν δημοκρατία ἡ Δύση, τότε διεπράχθησαν τὰ χειρότερα ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος.