Ἡ ἀριστερὴ κουλτούρα, μὲ τὶς ἐκλάμψεις της μεταπολιτευτικά, δείχνει ἐμφανέστατα, ὅτι θυσιάζεται στὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις της· ἡ ἀνηθικότης καὶ ὁ ἀρχιτρομοκράτης ὑπηρετοῦν ἐν ἀγαστῇ συμπνοίᾳ, τὶς ἐπιδιώξεις ἀποσταθεροποιήσεως τῆς χώρας καὶ ἐντάξεώς της στὸν ζυγὸ τοῦ τραμποκομμουνισμοῦ. Ὅσα εἶχε προβάλει ὡς ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ ἀλάνθαστη τέχνη ἐκφυλίσθηκαν στὴν διακυβέρνηση τοῦ ἀριστερόστροφου φασισμοῦ καὶ στὴν ἐκποίηση τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων κατὰ τὶς ἀμερικανικὲς ἐντολές· εἶναι γνωστό, ἄλλωστε, ὅτι στὴν πεντηκονταετία οἱ ἀριστεροὶ διανοούμενοι ἦταν οἱ ἐκλεκτοὶ τῶν ὑπερποντίων ὑποτροφιῶν, μὲ ἀντιδεξιὸ καὶ ἀντιευρωπαϊκὸ λόγο, ἀλλὰ λέξη σχεδὸν κατὰ τῆς ὑπερδυνάμεως. Ὁ ἐκφυλισμὸς τοῦ θεατροῦ δὲν ἐπελέγη τυχαῖα, παρὰ ἐπειδὴ θεωρήθηκε ὡς πρόσφορο μέσο διεισδύσεως στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἀπέτυχαν, ἐπειδὴ δὲν περίμεναν τὶς ὁλοζώντανες ἀντιστάσεις της.