Τὶς κρίσιμες ἐξετάσεις του, ὡς πρὸς τὴν ἀσκηθησομένη πολιτική του, δίδει αὐτὲς τὶς ἑβδομάδες ὁ Τζὸ Μπάιντεν, καθὼς μέχρι τώρα δὲν ἔχει πείσει καὶ πολὺ τοὺς Ἀμερικανούς, ἐνῶ ἔχει ἐνοχλήσει ἀρκετὰ Εὐρωπαίους καὶ Ἀσιάτες· ἡ ἀνοχή του πρὸς τὶς ὀργανωμένες παραστρατιωτικὲς ὀργανώσεις τοῦ προκατόχου του ἐνοχλεῖ περισσότερο τὰ μεγάλα στρώματα τῶν Δημοκρατικῶν, ἐπειδὴ πιστεύουν, ὅτι ἡ τακτικὴ αὐτὴ ὁδηγεῖ στὴν ἀποθράσυνσή τους. Κορυφαῖο παράδειγμα εἶναι ἡ διατήρηση πέντε χιλιάδων Ἐθνοφρουρῶν, γιὰ προστασία τοῦ Καπιτωλίου, ἀπὸ ἐπίθεση τῶν παραστρατιωτικῶν· δηλαδή, ἡ δημοκρατία βρίσκεται ὑπὸ τὴν στρατιωτικὴ ἀσπίδα; Διεθνῶς, ὑποχώρησε στὴν προστατευτικὴ πολιτική του καὶ ἀπεδέχθη τὴν τετράμηνη ἐκεχειρία στὰ δασμολογικὰ μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση· αὐτὸ θυμίζει τὶς ἀνάλογες κινήσεις τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, ἐνῶ ἀπειλεῖ μὲ τεχνολογικὸ πόλεμο, Κίνα καὶ Ρωσία, ζητώντας τὴν συμπαράσταση τῆς Εὐρώπης, χωρὶς οὐδεμία προσυνεννόηση. Ἀλλά, αὐτὸ θεωρεῖται ὡς προσβολὴ ἐναντίον τους ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους.