Ὁ τεχνολογικὸς πόλεμος, ὅπως διανθίσθηκε καὶ μὲ τὶς κατηγορίες γιὰ κυβερνοεπιθέσεις, θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους Εὐρωπαίους παρατηρητές, ὡς ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου στὴν ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική· στὸ βάθος του βρίσκεται ὁ ἐγκλωβισμὸς τῆς Εὐρώπης στὸ μεταπολεμικὸ ψυχροπολεμικὸ μέτωπο τῶν ἐλευθέρων κρατῶν κατὰ τῶν ὁλοκληρωτικῶν. Ἀλλά, τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἀκριβῶς ἔτσι, πιστεύουν Παρίσι καὶ Βερολίνο κυρίως· τὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἀμερικῆς δὲν πείθουν πολλούς, γιὰ τὸν σεβασμὸ τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ἐνῶ καὶ στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία ὑστερεῖ ἀρκετὰ τῶν Κινέζων καὶ Ρώσων, μὲ ἐξαίρεση τοὺς ἡμιαγωγούς. Ἐὰν ταυτισθοῦν μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, τότε δὲν θὰ χάσουν μόνο τὸ ὄνομά τους, ἀλλὰ καὶ θὰ δείξουν, ὅτι συνεχίζουν τὴν παλαιά τους ἀποικιοκρατικὴ πολιτική, πρεσβεύουν οἱ διπλωματικοὶ κύκλοι κι ὅτι μένουν προσκολλημένοι στὸ παρελθόν, ὅπως κάνουν κι οἱ Ἀγγλοσάξωνες· ἀλλά, ἂν χάσουν τὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία τους, προσθέτουν, ὑπονομεύουν τὸν λόγο ὑπάρξεως τῆς Εὐρωζώνης.