Διατλαντικοὶ διαξιφισμοὶ

Στὶς διατλαντικὲς σχέσεις μεταπολεμικὰ εἶχαν ἀποφευχθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ οἱ ἄμεσες ἀντιπαραθέσεις τῶν ἡγετῶν κι εἶχε προτιμηθεῖ ἡ τακτικὴ τῶν σχολιασμῶν τοῦ τύπου· παρ’ ὅλο ὅτι ὁ ἀγγλοσαξωνικὸς τύπος ἔχει κυριαρχήσει, ὡς προϊὸν τῆς αἴγλης τῆς νίκης, τὰ τελευταῖα χρόνια ἀναδύεται ἡ εὐρωπαϊκὴ φωνή, μὲ τὸν γαλλικὸ καὶ γερμανικὸ τύπο, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὸν Κοσκωτᾶ ἐξαφασίσθηκε σχεδὸν ἡ ἑλληνικὴ φωνή. Τὸ ἀντίθετο ἀναπαράγεται ἀμάσητο ὅτι δημοσιεύεται στὸν ἀτλαντικὸ τύπο καὶ στὸν εὐρωπαϊκό, ὅταν συμφωνεῖ μαζί του· ἔτσι παρουσιάσθηκε δημοσίευμα, γιὰ τὶς αἰτίες τῆς «ἀποτυχίας» τῆς Εὐρώπης στὸν ἐμβολιασμὸ τῶν κατοίκων της. Τὰ ἐπιχειρήματα τρία, ἡ ἐμπιστοσύνη της στὸν σεβασμὸ τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς, ἡ καθυστέρηση στὴν σύναψη τῶν συμβολαίων ἀγορᾶς μὲ τὶς φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες καὶ ἡ ἀδυναμία ἀντιδράσεώς της· δηλαδή, ὁ ἀμερικανικὸς τύπος θεωρεῖ κακό, τὴν ἐμπιστοσύνη στὴν ἐλεύθερη ἀγορά, ἀγνοεῖ τὶς ἡμερομηνίες παραδόσεως καὶ προβάλλει διάφορες ἀνυπόστατες δικαιολογίες.