Οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, κυρίως στὰ διεθνῆ θέματα, ὅσα προβλήθηκαν κι ὅσα ἀφέθησαν στὸ περιθώριο, θεωροῦνται ὡς τὰ κρισιμότερα στὴν ἑβδομηκονταετῆ ἱστορία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως· στὰ πρῶτα ἐντάσσονται, ἡ σκληρὴ καὶ σαφέστατη προειδοποίηση πρὸς τὴν Τουρκία, γιὰ σεβασμὸ τῶν ἑταίρων της καὶ τοῦ διεθνοῦς δικαίου, ἐὰν ἐπιθυμεῖ ὁμαλὴ πορεία στὶς ἀμοιβαῖες σχέσεις, ἐνῶ ἦταν τὸ ἴδιο ἀπόλυτη πρὸς τὴν Βρεταννία, γιὰ τὴν προμήθεια τῶν ἐμβολίων, μὲ τὸ Λονδίνο ἐντόνως παραχωρητικό· στὴν δεύτερη, ἀπεφεύχθη ἡ δημόσια διαφωνία μὲ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, παρόντα στὴν τηλεδιάσκεψη. Ἀλλά, καὶ αὐτὸς ἀπέφυγε τὶς προηγούμενες προειδοποιήσεις τους, γιὰ ἑνιαῖο μέτωπο τῶν δυτικῶν χωρῶν κατὰ Κίνας καὶ Ρωσίας· ἀντιθέτως χαμήλωσε ἀρκετὰ τοὺς τόνους κι οὔτε ἂν ἀναφέρθηκε στὸν Nordstream2, οὔτε σὲ ψυχροπολεμικὲς θέσεις. Διαμορφώνεται ἄλλος διάλογος, μᾶλλον οὐσιαστικός, μεταξὺ τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ· ἴσως ἔχει ἀντιληφθεῖ ἡ Οὐάσιγκτον, ὅτι ἡ συναίνεση ἀποδίδει.