Παλιγγενεσία καὶ ριζικὲς ἀλλαγὲς πολιτικῆς μας

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς παλιγγενεσίας ἔφερε ριζικὲς ἀλλαγὲς στὴν πολιτική μας δυναμικὴ στὰ εὐρύτερα λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα ἕως τώρα δὲν εἶχαν προβάλλει τὴν ταύτισή τους μὲ τὸν πόθο τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21, γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἐλευθέρας ἑλληνικῆς φωνῆς· τὴν πεντηκονταετία περίπου τῆς μεταπολιτεύσεως κυριάρχησε στὶς πνευματικὲς ἐκδηλώσεις καὶ στὴν ἱστορικὴ ἀξιολόγηση ἡ ἀριστερὴ διανόηση -ἂν πράγματι ἦταν διανόηση!-καὶ ἡ ἀπαξίωση κάθε τι τοῦ ἐθνικοῦ, μὲ τὴν προβολὴ τῆς πλήρους ἀοριστίας τοῦ διεθνισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμίας ἀλληλεγγύτης, ἀλλὰ πρὸς τί ἀκριβῶς, ἦταν ἐντελῶς ἀσαφὲς καὶ ὁμιχλῶδες. Ἡ κυριαρχία τους στὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως, μετὰ τὴν παραχώρηση ἀπ’ τὴν Ἑλένη Βλάχου τῆς «Καθημερινῆς» στὸν Κοσκωτᾶ κι ἐκεῖνος στὸν διάδοχό του, ἔπαιξε τὸν ἀποφασιστικὸ ρόλο· ταυτοχρόνως εἶχαν ἁλωθεῖ Πανεπιστήμια, ἐκδοτικοὶ οἶκοι καὶ φυσικὰ ἀλλοιωθεῖ ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία· γνωστὰ εἶναι αὐτὰ κι ἁπλῆ ἐπανάληψή τους γίνεται. Ὁ λαὸς ὅμως ἔδειξε, ὅτι πιστεύει στὴν ἐπανάσταση καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν ἀνάτασή του καὶ πάλι, ὅτι εἶναι διατεθειμένος γιὰ θυσίες γιὰ ἀνοδικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ· τὸ κρίσιμο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἀναβίωση τῆς ἐθνικῆς του ταυτότητος, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀποβολὴ τῶν ὅσων διδάχθηκε στὰ σχολεῖα τὴν τεσσαρακονταετία γιὰ ἀπαξίωση τῆς πορείας μας, μὲ τὴν πλήρη διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας μας καὶ τῆς ἐθνικῆς ταυτότητός μας.

Ἡ διεθνὴς ἀλληλεγγύη ἦταν ἐμφανέστατη, ὄχι μόνο μὲ τὴν παρουσία στὶς τελετὲς τῶν ὀλίγων ἡγετῶν καὶ τὰ συγχαρητήρια μηνύματα πάρα πολλῶν ἄλλων, ὅσο στὶς ἐκδηλώσεις τιμῆς πρὸς τὴν ἐπανάσταση σὲ πάμπολλες χῶρες· ἡ φωταγώγηση τῶν ἐμβληματικῶν κτιρίων τους μὲ τὰ χρώματα τῆς γαλανόλευκης ἦταν τὸ σύνηθες, ἐνῶ δὲν ἔλειψαν, παρὰ τὴν πανδημία, κι ἄλλες ἐκδηλώσεις. Στὴν παγκόσμια ἱστορία ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 θεωρεῖται, ὡς ἡ ἀπαρχὴ τῆς διεκδικήσεως τῆς ἀρχῆς τῶν ἐθνοτήτων, κάτι τὸ ἐντελῶς ἄγνωστο πρίν· ἦταν συμπλήρωμα καὶ ἐμβάθυνση τῶν ἀγώνων γιὰ ἐλευθερία καὶ δημοκρατία τῆς ἀμερικανικῆς καὶ γαλλικῆς ἐπαναστάσεως. Τὸ φιλελληνικὸ κίνημα ἐξέφρασε τὶς δύο αὐτὲς τάσεις τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης, κατάκτηση τῶν δημοκρατικῶν δικαιωμάτων, μὲ πρότυπο τὰ ἀρχαιοελληνικά, σὲ ὅλους, αὐτοκρατορίες τότε, ἀλλὰ καὶ αὐτοδιάθεση τῶν ἐθνῶν, Πολωνῶν, Ἰταλῶν στὴν πρωτοπορία τους· συμπλήρωμά τους ἦταν τὸ ρεῦμα τῶν ἐθελοντῶν Φιλελλήνων στὸν ἑλληνικὸ ἀγῶνα, μὲ ἀποκορύφωσή του τὴν ἔλευση καὶ θάνατο τοῦ Λόρδου Βύρωνος· προσέφερε τὴν ζωή του ὁ μεγαλύτερος, μετὰ τὸν Γκαῖτε ἐν ζωῇ ρωμαντικὸς ποιητὴς τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ καὶ φούντωσε τὸ φιλελληνικὸ κίνημα στὴν ἤπειρο. Ἦταν ἀδύνατο πλέον στὶς κυβερνήσεις τοῦ νὰ μὴν ἀποδεχθοῦν τὴν ἀνεξαρτησία κάποιου τμήματος τῆς Ἑλλάδος, καθὼς καὶ ὁ Γιόχαν Γκαῖτε ἀπέδιδε στὰ γερμανικὰ ἑλληνικὰ δημοτικὰ τραγούδια…

Ἡ ἀριστερὴ ἱστοριογραφία δὲν μπόρεσε νὰ καταγράψει τὶς ὁλοζώντανες κινήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν στὸ πρῶτο μισὸ τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰῶνος, ἐγκλωβισμένη στὰ δεσμὰ τῆς ἰδεολογίας της· ἄλλωστε καὶ ὁ Κάρολος Μὰρξ ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν ἐπανάσταση, ὅπως ἔγραψε μετὰ τὴν ἐπιτυχία της, καθὼς πρότυπο στὴν σύλληψή του ἦταν τὸ πρωσικὸ κράτος, ἐνῶ θεωροῦσε κατώτερους λαοὺς τοὺς σλαβικοὺς καὶ παρέπεμπε στὸν Ἀριστοτέλη σὲ ἀγγλικὴ μετάφραση, ὄχι στὸ πρωτότυπο, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν παρερμηνεία του, τὸν ἐλεύθερο πολίτη δὲν τὸν ἀναφέρει πουθενά. Ἐπιστρέφοντες στὰ σημερινά, ἡ ἀριστερὰ παραμένει προσηλωμένη στὶς ἰδεολογικές της ἐξαρτήσεις κι ἀδυνατεῖ καταγράψαι ἔστω τὴν σημερινὴ πραγματικότητα· ὁπωσδήποτε ἡ νοοτροπία αὐτὴ εἶναι παραπροϊὸν τῆς μεταπολιτευτικῆς ὑποταγῆςς στὶς θεωρίες της, ὁπότε δύσκολα πολὺ ἢ οὐδόλως μᾶλλον ἀλλάζει ὁ ἀπαράτσνικος. Ἡ μοῖρα της ὅμως ὑφίσταται καὶ τὶς συνέπειες τοῦ ἀρχηγοῦ της, καθὼς ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς ὀλιγόνους καὶ ὡς ἀπαίδευτος βάρβαρος, κατὰ τὸν Σωκράτη, ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει τὶς βαθύτερες διεργασίες τῶν ἡμερῶν μας· ἔτσι μένει προσηλωμένος στὰ παραδοσιακὰ ἀριστερὰ καὶ τὰ ἐμπλουτίζει μὲ τὶς ἀτλαντοτραμπικὲς προτιμήσεις του. Τὸ κενὸ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως στὴν πολιτική μας ζωὴ εἶναι αὐταπόδεικτο· ὅσο κι ἂν ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεῖ ἀνέπαφη τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, μὲ κάποια ὑστέρηση μόνο στὴν νεολαία ἐσχάτως, τὸ κενὸ βαραίνει ἀποφασιστικὰ στὰ πολιτικά μας.