Εὐρώπη, πολιτικὴ αὐτονομίας

Τὴν στρατηγικὴ τῆς αὐτονόμου πορείας της ἐπεξεργάζεται ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἢ μᾶλλον καλύτερα ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, μὲ τὴν Ἐπιτροπὴ καὶ μερικοὺς ἑταίρους ὡς πρωτοπόρους, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν Ἑλλάδα· ἡ τακτικὴ τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου, πλήρους ἐντάξεως καὶ τῆς Εὐρώπης, στὰ πλαίσια τοῦ ΝΑΤΟ, ὡς βασικοῦ παράγοντος τῆς ἀντιπαραθέσεως Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, δὲν ἔγινε ἀποδεκτή, παρὰ τὸ ἀντίθετο. Οἱ ἐπιφυλάξεις εἶναι πολλές, ὅπως πρῶτον στὰ τρέχοντα θέματα, συμφωνία ἐλευθέρων συναλλαγῶν μὲ τὴν Κίνα, Nordstream2, ἄλλες σχέσεις μὲ τὴν Ρωσία, σύμπλευση στὴν ἀναθεώρηση τοῦ διεθνοῦς νομισματικοῦ συστήματος μὲ τὸ Πεκῖνο καὶ τὴν Μόσχα, καὶ δεδομένες· τὸ κύριο εἶναι, ἡ ἀδυναμία τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν στὸν οἰκονομικὴ ἀνταγωνισμό τους μὲ τὴν Κίνα, καὶ πολὺ περισσότερο μὲ τὸ σύμπλεγμα τῶν διεθνῶν σχέσεών τους. Ὁπωσδήποτε, ἡ βαθύτερη σκέψη τῆς Οὐάσιγκτον εἶναι, ὅτι μὲ τὸ εὐρωπαϊκὸ παραγωγικὸ δυναμικὸ ἔχει τὴν ἄνεση τῆς ἀντιπαραθέσεως…