Οἱ σαφέστατες καὶ γιὰ πρώτη φορά, τόσο ἀπόλυτες καὶ σὲ ἔδαφος οἰκείας χώρας, προειδοποιήσεις τῶν Σὰρλ Μισὲλ καὶ Οὔρσουλας φὸν Ντερλάιεν πρὸς τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὅτι, ἂν ἐπιχειρηθεῖ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, θὰ ὑπάρξει ἄμεση εὐρωπαϊκὴ ἀπάντηση, μέτρησαν ἀρκετὰ στὸν Τοῦρκο πρόεδρο· φυσικά, συμπληρώθηκαν κι ἀπ’ τὶς προϋποθέσεις, ὅτι, ἡ βλετίωση τῶν σχέσεων, Εὐρώπης καὶ Τουρκίας, ἕπονται τοῦ σεβασμοῦ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος καὶ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἑταίρων. Ὁ λαλίστατος καὶ ὑπερόπτης πρόεδρος ἐδέχθη τὰς παρατηρήσεις σιωπηλός· γνώριζε, ὅτι αὐτὲς δὲν ἦταν ἁπλὸ σχῆμα λόγου, παρὰ εὐθεῖα διατύπωση τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ μάλιστα ἀπ’ τὰ πλέον ὑπεύθυνα χείλη. Ἡ δυναμικὴ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο ἀλλάζει ἄρδην κι ἡ Ἄγκυρα ὁδηγεῖται σὲ πλήρη ἀπομόνωση, καθὼς ἔσπευσε τὴν ἴδια μέρα τὸ Σταίητ Ντηπάρντμεντ ἐφαρμόσαι τὶς κυρώσεις ἐναντίον της· φοβήθηκε προφανῶς τὴν ὅποια ὑστέρησή του.