Ἡ διόγκωση τοῦ θέματος τῆς Οὐκρανίας, μὲ τὶς ἀμερικανικὲς προειδοποιήσεις, γιὰ ἐπικείμενη ρωσικὴ εἰσβολή, δὲν ἔχουν πείσει τοὺς Εὐρωπαίους· ὡς οὐδέτεροι αὐτοὶ παρακολουθοῦν τὰ γεγονότα καὶ δὲν στηρίζουν ἀνυπόστατες ἀκραῖες θέσεις, καὶ περισσότερο ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων, ἐνῶ καὶ ἡ Βρεταννία παρουσιάζει ἐνδείξεις ἀποστάσεων ἀσφαλείας. Ὁ κίνδυνος νέου πολέμου στὸ Ντονμπὰς εἶναι πολὺ μικρός, ἐνῶ οἱ αὐτονομημένες οὐκρανικὲς πολιτεῖες δὲν ἔχουν ἀνάγκη ρωσικῶν στρατευμάτων, καθὼς διαθέτουν ἐπαρκεῖς δικές τους δυνάμεις· ἄλλωστε, στὴν ἑξαετία τῆς αὐτονομίας τους ἔχουν σχεδὸν ἐνσωματωθεῖ μὲ τὴν ρωσικὴ οἰκονομία, στερώντας ἔτσι τὸ Κίεβο ἀπ’ τὶς πλουσιώτερες περιοχές του. Τὸ σχέδιο, γιὰ ἔνταξη στὸ ΝΑΤΟ, δὲν εὐοδοῦται, ἐπειδὴ ἀντιδροῦν οἱ Εὐρωπαῖοι· τὸ ἐρώτημα τῶν διπλωματικῶν κύκλων εἶναι· γιατὶ ἐπιμένει σὲ ἀποτυχημένα σχέδια ὁ Τζὸ Μπάιντεν; ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπανένωση τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ὑπὸ τὴν ἡγεμονία του, ὅπως στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο, ἀλλὰ σὲ πολυπολικὸ κόσμο αὐτὸ δὲν γίνεται…