Καταλυτικὸς παράγων, ἡ σώφρων στρατηγική μας

Ἡ ἀντιμετώπιση τῆς τουρκικῆς προκλητικότητος, ἐπὶ ἕνα χρόνο τώρα, ὀφείλεται, ἀποκλειστικὰ σχεδόν, στὴν κατάστρωση σώφρονος καὶ ἀποτελεσματικῆς στρατηγικῆς ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, μὲ τὴν ἔμπνευση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη· ἀποδείχθηκε, ὅτι εἶχαν βαθύτατη γνώση, τὸ τί σημαίνει στρατηγικὴ καὶ τὸ πῶς διαμορφώνεται αὐτὴ στὴν ἐποχή μας τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν καὶ ἀνακατατάξεων, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀμέσου καὶ στενῆς ἀλληλεξαρτήσεως ὅλων στὴν περίοδο τῆς ψηφιακῆς ἐνημερώσεως. Εἶναι γνωστό, ὅτι τουλάχιστον μεταπολεμικά, ἂν ὄχι καὶ στὸν μεσοπόλεμο, δὲν ἐξερράγη ποτὲ τοπικὸς πόλεμος, χωρὶς τὴν παρότρυνση ἢ τουλάχιστον τὴν ἀνοχὴ μιᾶς μεγάλης δυνάμεως· στὶς μέρες μας οὐδεμία δύναμις εἶχε δείξει στήριξη στὴν Ἄγκυρα, γιὰ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ εἶχε εὐνοήσει ποικιλοτρόπως τὶς ἀμοιβαῖες της σχέσεις μὲ τοὺς Τζιχαντιστὲς τῆς Συρίας καὶ τὴν εἰσβολὴ στρατευμάτων της στὴν χώρα, ἂν καὶ ἄλλαξε στάση μετὰ τὴν ἐπέμβαση τῶν Ρώσων, ὅπως καὶ στὴν Λιβύη καὶ στὴν Ἀρμενία, ἀλλὰ ὄχι στὴν Ἑλλάδα· μᾶλλον μέτρησε ἡ δημόσια ἀντίθεση τῶν Εὐρωπαίων, ἀλλὰ καὶ στὸ ἐσωτερικό του οἱ διάφοροι παράγοντες καὶ περισσότερο οἱ ὀργανώσεις τῶν Ἑλληνοαμερικανῶν· Ρωσία καὶ Κίνα ἦταν σαφέστατα ἀντίθετες, ὅπως ἐπίσης Γερμανία καὶ Γαλλία. Σὲ δύο ἐπίπεδα κινήθηκε ἡ ἑλληνικὴ στάση, σθεναρὴ στὰ κυριαρχικά μας δικαιώματα, Ἔβρος, Ἀνατολικὸ Αἰγαῖο, καὶ διπλωματικὴ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο.

Τὰ ἀποτελέσματα κατεφάνησαν, μὲ τὴν γενναία, πειστικότακη καὶ ἐμπεριστατωμένη παρουσίαση τῶν ἑλληνικῶν θέσων ὑπὸ τοῦ Νίκου Δένδια στὸν Μεβλοὺτ Τσαβούσογλου στὴν Ἄγκυρα· δόθηκε στὴν τουρκικὴ πρωτεύουσα ἡ ἀπάντηση, ὄχι ἀλλοῦ, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε τὴν ὀργὴ τῶν Τούρκων. Ἡ ἰσορροπία εἶναι ἄλλη πλέον, ἐνῶ καὶ στὴν Λιβύη, ὅπου κρίνεται τὸ τουρκολιβυκὸ μνημόνιο ἡ πλάστιγγα γέρνει ἀποφασιστικὰ πρὸς τὴν κατάργησή του· ἄλλωστε, ὁ πρόεδρός της ἦταν καὶ προχθὲς στὴν Ἀθήνα, γιὰ γνωστοὺς ἰδιωτικοὺς λόγους, ἐνῶ συναντήθηκε καὶ μὲ τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν. Στὴν κοινὴ γνώμη, ἕνα εἶναι τὸ ἐρώτημα, κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως καὶ καθηγητάδες δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ τίποτε, οὔτε γνώριζαν τὶς πληροφορίες, ὅτι ἔχει ἐπεξεργασθεῖ ἡ κυβέρνηση στρατηγικὸ σχέδιο; Δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη, εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ἀπάντηση· ὁπότε ἀκολουθεῖ ἡ ἀξιολόγησή τους. Ἐν τάξει, ὁ Ναπολεοντίσκος, τόσο κόβει, τόσα λέει, ἀφοῦ ὑπακούει μόνο στοὺς τραμποκομμουνιστικοὺς ἀτλαντικοὺς παράγοντες. Ἀλλά, οἱ τουρκολάγνοι καθηγητάδες; Δὲν ἔχουν διδαχθεῖ οἱ ἴδιοι οὔτε διδάσκουν ἱστορία, ἀπώτερη ἀλλὰ καὶ μεταπολεμικὴ τῆς ἀνθρωπότητος; Πῶς προέβλεπαν τὴν κατίσχυση τοῦ σουλτάνου καὶ παρότρυναν στὴν παράδοση τῆς Ἑλλάδος; Μία εἶναι ἡ ἑρμηνεία καὶ οὐδεμία ἄλλη· εἶναι ὑποχείριοι τῆς δουλικῆς τους νοοτροπίας, ὅτι εἴμαστε μικρὴ χώρα καὶ καλὸ εἶναι νὰ συμβιβαζόμαστε ἢ νὰ προσκυνοῦμε. Ἄλλωστε, οἱ περισσότεροι τους ἔδειξαν, ὅτι δὲν πιστεύουν στὸν παλλαϊκὸ ξεσηκωμὸ τοῦ ’21.

Τὸ ἀποτέλεσμα ἔχει πολλαπλὲς προεκτάσεις· ὁ ἑλληνικὸς λαὸς αἰσθάνθηκε ὑπερηφάνεια καὶ αὐτοπεποίθηση, ὅτι μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε στοὺς ἐθνικοὺς κινδύνους, ὅπως εἶχε αἰσθανθεῖ καὶ μετὰ τὴν νίκη τοῦ Κώστα Καραμανλῆ στὸ Βουκουρέστι· ὁ ἀντίκτυπός της στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας καὶ στὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας εἶναι ἄμεσος καὶ φαίνεται στὴν καθημερινότητά μας, ὅσοι πᾶμε στὶς πλατεῖες γιὰ περίπατο ἢ στὰ πολυκαταστήματα. Στὴν Εὐρώπη ὅλοι χειροκρότησαν τὴν ἑλληνικὴ στάση καὶ τὴν προβολὴ τοῦ ρόλου της στὰ διεθνῆ θέματα, ἀπ’ τὸν Ἕλληνα ὑπουργό, «εἴμαστε ἡ ἴδια οἰκογένεια», ὑπογράμμισε· ἐμπράκτως εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν εὐρωπαϊκὴ ἱστορία ποὺ ἕνας ἑταῖρος θέτει, ὡς κύριο ἄξονα τῆς ἐξωτερικῆς του πολιτικῆς, τὴν ἑνιαία στάση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἡ παρέμβασή μας μέτρησε περισσότερο, μετὰ τὴν προκλητικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὴν Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν ἀπ’ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, λίγες μέρες πρίν· οἱ Εὐρωπαῖοι βλέπουν, ὅτι ἀνέκτησαν, ὄχι μόνο τὸ χαμένο τους ἔδαφος ἀπ’ τὰ ἀντιδιπλωματικά, ἀλλὰ καὶ ἀπέκτησαν εὐρύτερη ἀπήχηση διεθνῶς. Ἡ συμμαχία μὲ τοὺς Ἄραβες συμπληρώνουν τὴν ἐξωτερική μας πολιτική, καθὼς δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖα αὐτά· οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Νίκου Δένδια, στὸ Κάιρο καὶ στὸ Ριάντ, πέραν τῶν συναντήσεων μὲ τοὺς ὑπουργούς τους Ἐξωτερικῶν, Ἡνωμένων Ἀραβικῶν Ἐμιράτων, Ἰσραὴλ καὶ Κύπρου, ἐντάσσονται στὰ πλαίσια τῆς στρατηγικῆς πολιτικῆς.