Εὐρώπη, μακρυὰ ἀπὸ πόλωση

Τὶς ἀποστάσεις της ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν ἀτλαντικὴ ψυχροπολεμικὴ προπαγάνδα διατηρεῖ σὲ ἔντονο βαθμὸ ἡ Εὐρώπη· στὸ οὐκρανικὸ ἐπιμένει στὴν δραστηριοποίηση τῶν συμφωνιῶν τοῦ Μίνσκ, Ρωσίας, Γερμανίας, Γαλλίας καὶ Οὐκρανίας, πρὸ ἑπταετίας, μὲ τὴν ἀναγνώριση αὐτονομίας στὶς ἐπαρχίες τοῦ Ντόνμπας καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐκεχειρίας στὴν διαχωριστικὴ γραμμή, τὴν ὁποία παραβιάζει συστηματικὰ τὸ Κίεβο. Ἡ μετακίνηση τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων, ὅπου αὐτὸ κρίνεται, εἶναι κυριαρχικό της δικαίωμα, ἀντιτάσσει ἡ Μόσχα, στὶς κατηγορίες γιὰ συγκέντρωσή τους στὰ σύνορα τῆς Οὐκρανίας· πρόκειται γιὰ θέμα γοήτρου περισσότερο παρὰ οὐσίας, καθὼς οἱ ρωσόφωνοι Κοζάκοι τοῦ Ντὸν θεωροῦνται ὡς οἱ πιὸ ἀξιόμαχοι τῶν Οὐκρανῶν καὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἄλλων συμμάχων. Πάντως, οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ Βρεταννοὶ δὲν δείχνουν διατεθειμένοι γιὰ σοβαρὴ κλιμάκωση -δὲν ἔχουν καὶ τὶς ἐπιχειρησιακὲς δυνατότητες ἄλλωστε-, πέραν τῆς προσπαθείας ἐγκλωβισμοῦ τῶν Εὐρωπαίων· ἀλλὰ αὐτὸς ἀποτυγχάνει παταγωδῶς, Βερολίνο καὶ Παρίσι τάσσονται ὑπὲρ τοῦ διαλόγου στὸν πολυπολικό μας κόσμο.