Στὴν Εὐρώπη οἱ πολιτικὲς ἀνακατατάξεις ἔχουν διεισδύσει πολὺ βαθειὰ στοὺς λαούς της, μὲ πλήρη διάρρηξη τῶν παραδοσιακῶν δομῶν τους· ἡ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἔχουν πλέον περισσότερο ἱστορικὸ καὶ γραφικὸ χαρακτῆρα καὶ λιγώτερο οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα στὸν κόσμο τους. Στὶς μεγάλες χῶρες της, Γερμανία καὶ Γαλλία, εἶναι ἐμφανέστατο τὸ φαινόμενο· στὴν πρώτη, οἱ Σοσιαλδημοκράτες ἔχουν ἐκπέσει στὴν τρίτη καὶ τέταρτη θέση καὶ οἱ ἀριστεροί, κομμουνιστὲς καὶ ἄλλοι μπερδεύονται μὲ τοὺς τελευταίους ἀκροδεξιούς, ἐνῶ στὴν Γαλλία, οἱ σοσιαλιστὲς καὶ οἱ κομμουνιστὲς δὲν δείχνουν σημεῖα ἀνακάμψεως, ἀλλὰ καὶ ἡ Μαρίν Λεπαίν, ἀντιμάχεται τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν, ἀλλὰ ὄχι ὡς ἀκροδεξιά, παρὰ ὡς συντηρητική, ὅπως τουλάχιστον προσπαθεῖ. Στὴν Γερμανία μάλιστα τελευταία δημοσκόπηση δίδει πρώτη θέση στὴν Πράσινη Ἀνναλόνε Μπαίρμποκ, μὲ δεύτερο τὸν ὅποιο Χριστιανοδημοκράτη· οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναζητοῦν λύσεις, μετὰ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση καὶ τὴν πανδημία, καθὼς βλέπουν ὅτι οἱ παλαιὲς ἰδεολογίες δὲν τοὺς ἐκφράζουν.