Ἡ ἀνατροπὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο θεωρεῖται δεδομένη, μὲ τὴν πλήρη ἀπομόνωση τῆς Τουρκίας καὶ τὴν ἀποτυχία τῆς προσεγγίσεώς της πρὸς τὶς μεγάλες ἀραβικὲς χῶρες· Αἴγυπτος καὶ Σαουδικὴ Ἀραβία ἔθεσαν πολὺ αὐστηροὺς ὅρους, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών τους, καὶ πολὺ δύσκολη τὴν ἀποδοχή τους ἀπ’ τὸν Τοῦρκο πρόεδρο. Ἡ ἐπιτροφὴ στὸν Ἀραβικὸ Σύνδεσμο τῆς Συρίας εἶναι θέμα χρόνου, ὅπως καὶ ἡ ἀπόσυρση τῶν τουρκικῶν στρατευμάτων ἀπ’ τὴν Λιβύη· οἱ Ἄραβες δὲν συζητοῦν τὰ θέματα αὐτά, ὅπως καὶ τὴν παράδοση τῶν Ἀδελφῶν Μουσουλμάνων ποὺ ἔχουν καταφύγει στὴν Τουρκία. Στὸ ἐσωτερικό της ὅμως αὐτὰ σημαίνουν πολιτικὴ αὐτοκτονία τοῦ προέδρου της· τὰ περιθώρια ὅμως ἐλιγμῶν του εἶναι ἐλάχιστα, χωρὶς καθόλου πλέον ἄλλα διεθνῆ στηρίγματα.