Ὅμηροι τῶν ἰδεοληψιῶν τους

Ἡ ἀντιπολίτευση, καὶ περισσότερο ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ἐπιβεβαιώνει τὴν ἑδραιωμένη διαπίστωση, ὅτι εἶναι χαμένη ἢ μᾶλλον δέσμια τῶν ἰδεολογικῶν της ἀγκυλώσεων· ἔτσι, ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀφοῦ καταλήστευσε τὶς φτωχὲς τάξεις ἐπὶ τεσσεράμισυ χρόνια καὶ καταχρέωσε τὰ μεσαῖα στρώματα, θυμήθηκε τὶς θεωρητικὲς ἀρχὲς διακρίσεως δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς, μαζὶ μὲ τὴν ἀμερικανολαγνεία του γιὰ τὶς εὐρεσιτεχνίες τῶν ἐμβολίων. Οἱ εἰρωνεῖες καὶ τῶν ἐγκύρων ἀμερικανικῶν σχολιαστῶν, πέραν τῆς ἀποδοκιμασίας τῶν Εὐρωπαίων, δὲν κατεγράφησαν, λόγῳ νοητικῆς ἀνεπαρκείας μᾶλλον, ἐνῶ ἔκανε πῶς δὲν ἐνημερώθηκε γιὰ τὴν κατάρρευση τῶν ἀριστερῶν κομμάτων στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ βαυκαλίζεται, μὲ τὴν στροφὴ στὰ ἀριστερὰ τοῦ Τζὸ Μπάιντεν· τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, ἔχει τὴν ψευδαίσθηση ὅτι, μὲ παρόμοιες πομφόλυγες θὰ συγκρατήσει τὴν διαρροὴ τῶν ἀπομεινάντων ὀπαδῶν του. Τὸ ἀντίθετο, ἐκμηστυρεύονται καὶ πολλοὶ στὴν Κουμουνδούρου, ἀλλὰ στόχος του εἶναι τὰ κομματικὰ στελέχη, ποὺ ἔχουν στὰ χέρια τους τὶς ὀργανώσεις του.