Ἡ λογοδοσία τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, τουλάχιστον γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν ὀπαδῶν του στὸ Κογκρέσσο, ἀντιμετωπίζει πολλὰ προβλήματα, καθὼς οἱ Ρεπουμπλικανοὶ διαθέτουν ἐπαρκεῖς ψήφους στὴν Βουλὴ καὶ στὴν Γερουσία, γιὰ τὴν διακοπὴ τῶν σχετικῶν διεργασιῶν· ἡ ἀπαλλαγὴ τῆς Λίζας Τσένυ, κόρης πρώην ἀντιπροέδρου καὶ μαχητικῆς ὑπὲρ τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων, ἐπειδὴ ψήφισε ὑπὲρ τῆς παραπομπῆς τοῦ προέδρου, καὶ ἡ ἀντικατάστασή της μὲ ἄλλη ἀφοσιωμένη σὲ αὐτόν, δείχνει τὴν πόλωση στὸ Κογκρέσσο. Ὁ Τζὸ Μπάιντεν δὲν διαθέτει ἄλλες δυνατότητες κινήσεων, πλὴν τῆς ἐξασφαλίσεως κάποιων Ρεπουμπλικανῶν· ἀφοῦ αὐτὸ ἀποκλείεται, τότε ναυαγεῖ ἡ ὅλη προσπάθεια· ἀλλά, πλήττεται ἔτσι τὸ διεθνὲς κύρος τῆς χώρας καὶ τὸ δημοκρατικὸ αἴσθημα τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ. Πῶς δύναται ἰσχυρίζεσθαι ἡ χώρα αὐτή, ὅτι ἐκπροσωπεῖ στὸν κόσμο τὴν δημοκρατία, ὅταν δὲν τὴν ἐφαρμόζει στὸ ἐσωτερικό της; Καὶ πῶς δύναται, στὴν συνέχεια θέτειν ζητήματα προασπίσεως τῶν δημοκρατικῶν δικαιωμάτων ἄλλων λαῶν;