Τὴν δοκιμασία ἐφαρμογῆς τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως διανύει ἡ Εὐρώπη, μὲ κρίσιμη φάση τὴν συζήτησή του στὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Πέμπτης· μέχρι τώρα δὲν ἔχουν ἀνταποκριθεῖ, στὶς προσθεσμίες ὑποβολῆς τῶν σχεδίων τους, ὅλες οἱ ἐθνικὲς κυβερνήσεις, καθὼς περισσότερες ἀπ’ τὶς μισὲς καθυστεροῦν ἀδικαιολογήτως. Ἡ Ἑλλὰς τὸ ἔχει ὑποβάλει ἀπ’ τὶς πρῶτες, καὶ μάλιστα μὲ πολὺ εὐνοϊκὲς κριτικές· ἡ εἰσήγηση τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι, ἡ σταδιακὴ ἄντληση τῶν πόρων του, ὥστε νὰ ἀποτελέσει καὶ πρόκληση στὶς καθυστεροῦσες χῶρες, ἀπὸ ἰσχυρὲς πιέσεις τῶν λαῶν τους πρὸς τὶς κυβερνήσεις, καθὼς θὰ βλέπουν τὴν διαφορά. Ὁ ἔλεγχος τῆς διαθέσεως τῶν πόρων εἶναι τὸ δεύτερο πρόσθετο μέτρο, ἐπειδὴ δὲν ἀφήνεται ἡ διαχείρισή τους στὴν ἀνεξέλεγκτη βούληση τῶν τοπικῶν ἀρχῶν· τὸ βῆμα αὐτὸ θεωρεῖται τὸ ἀποφασιστικότερο, ἐπειδὴ εἶναι πικρὴ ἡ εὐρωπαϊκὴ ἐμπειρία, ὅπως στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν πρώτη σοσιαλιστικὴ κυβέρνηση. Πῆγαν στοὺς ἡμετέρους τὰ σχετικὰ κονδύλια.