Τὴν καταβύθιση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν πολιτικὴ ἀξιολόγηση, τὴν καταγράφουν καὶ οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις, ὁπότε τοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀναπνεύσει, ὁπότε καταφεύγει στὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ γνωρίζει, στὴν καταστροφολογία καὶ δημαγωγία. Ἀλλά, αὐτὰ δὲν ἔχουν ἀπήχηση στὸν πολὺ κόσμο κι οὔτε καὶ στοὺς παλιοὺς όπαδούς του· ἡ διατήρηση τῶν ποσοστῶν, γύρω στὸ 20%, θεωρεῖται ἐπιλογὴ συνηθείας κι ὄχι συνετοῦς ἀποφάσεως. Δύο εἶναι οἱ αἰτίες τῆς καχεξίας του, ὁ ἀπεγκλωβισμὸς τοῦ λαοῦ ἀπ’ τὶς παραδοσιακὲς ἰδεολογίες, μετὰ τὴν ἐμπειρία τῆς πανδημίας καὶ τὴν ἀνάτασή του στὴν καθημερινότητά του μὲ τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία, ποὺ δὲν καταγράφεται στὴν ἀπειροελάχιστη διάνοιά του· δεύτερο, ἡ πολύπλευρη ἐξάρτησή του ἀπ’ τὴν παλαιοκομμουνιστικὰ κομματικὴ στελέχωσή του.