Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ ἔχει ὁριοθετηθεῖ πλέον σαφέστατα, ἀπ’ τὴν τραγικὴ ἐμπειρία τῆς πανδημίας καὶ τὴν εὐχάριστη τῆς ψηφιακῆς ὀργανώσεως τῆς χώρας, μετὰ τὴν δεκαετῆ μνημονιακὴ ἐξαθλίωση, μὲ εὐθύνη τῶν ἐπιχωρίων ἀριστεροακροδέξιων καὶ τῶν ὑπετρατλαντικῶν καθοδηγητῶν τους· στὶς μέρες μας καὶ μετὰ τὴν τετραετῆ τραμποκομμουνιστικὴ περίοδο, ὅλοι σχεδὸν κατάλαβαν τὸ ποιὰ ἦταν τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐλαφρᾶς ψήφου τους τοῦ 2012 καὶ 2015, ὁπότε ἀντιμετωπίζουν διαφορετικὰ τὰ σημερινὰ προβλήματα, στὰ πλαίσια καὶ τῆς ἀλλαγῆς τοῦ 2019. Τὸ πρόβλημά μας εἶναι ἄλλο, ἡ ἀπουσία ἀντιπολιτεύσεως καὶ μάλιστα ἀξιωματικῆς, γιὰ τὴν συζήτηση καὶ ἄσκηση κριτικῆς στὶς προτεινόμενες λύσεις· ἡ ἀναφορὰ στὴν ἀπαρχαιωμένη καὶ μονολιθικὴ ἀριστερὴ ἰδεολογία προκαλεῖ τουλάχιστον τὴν εἰρωνεία καὶ φυσικὰ δὲν ἐξασφαλίζει τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ. Τὸ πρόβλημα εἶναι χειρότερο, ἐπειδὴ ὁ ΣΥΡΙΖΑ, πέραν τῆς διανοητικῆς ἀνεπαρκείας τοῦ προέδρου του, τόσος εἶναι καὶ τόσο σκέφτεται, ἐμφανίζεται πλήρως ἀκέφαλος στελεχῶν.