Σὲ ἐπανεκτίμηση τῆς διεθνοῦς του τακτικῆς προβαίνει ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος, μετὰ τὴν ἀποτυχία τῶν ἐξαγγελιῶν του, γιὰ ἑνιαίο δυτικὸ δημοκρατικὸ μέτωπο κατὰ τοῦ ἀνατολικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ τὶς ἀπαιτήσεις του, γιὰ ἄμεση ἀποκατάσταση τῆς δημοκρατίας στὶς Κίνα καὶ Ρωσία· ταυτοχρόνως βρίσκεται ἐκτεθειμένος ἀπέναντι στοὺς Εὐρωπαίους ἡγέτες, μὲ τὴν κατασκοπία εἰς βάρος τους. Ἡ προχθεσινὴ ὁμιλία του, στὸ Ἐθνικὸ Κενοτάφιο τοῦ Ἄρλινγκτον, ὅτι χωλαίνει καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἡ τήρηση τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, θεωρεῖται ὡς ἔμμεση ἀπάντηση πρὸς τοὺς τρίτους, ἀλλὰ συναντᾶ τὴν ἀντίδραση τῶν ἐθνικιστικῶν στρωμάτων τῆς χώρας του· πολλοὶ θεωροῦν, ὅτι οἱ ἐπικρίσεις πρὸς τοὺς τρίτους εἶχαν γίνει, ὡς ἀπάντηση στὰ στρώματα αὐτά, ἀλλὰ ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ τήρηση τῆς ἰσορροπίας εἶναι ἀρκετὰ δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη. Ἡ ἀμερικανικὴ κοινωνία παραμένει διχασμένη, ἀπ’ τὴν πολιτικὴ τοῦ προκατόχου του, κι ὁ ἴδιος δὲν ἔχει ἐμπνεύσει ἀκόμη πνεῦμα ἀνατάσεως καὶ ἐθνικῆς συμφιλιώσεως.