Ἡ ἐξαγγελία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, γιὰ ἐκλογὲς στὸ τέλος τῆς τετραετίας, ἐπειδὴ ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἐντολὴ ὁλοκληρώσεως τοῦ ἔργου της, τῆς πολιτικῆς, κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἀνατάσεως τῆς χώρας, εἶναι οὐσιαστικὴ δέσμευσή του· ὁ πρωθυπουργὸς θεωρεῖ τὴν κυβέρνηση ἀποτελεσμαστική, ὅπως ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι ἐπὶ διετίαν ἡ ἴδια, πλὴν ἑνὸς ἐλαχίστου ἀνασχηματισμοῦ πρὸ ἑξαμήνου, ἑπομένως τὴν ἐμπιστεύεται, ὅτι ἐπιτελεῖ τὴν ἀποστολή της. Ἄλλωστε, οἱ ξένοι ἡγέτες, Εὐρωπαῖοι καὶ ἄλλοι, τῆς πλέκουν τὸ ἐγκώμιο, ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐθνικῶν κινδύνων στὸν Ἔβρο, στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ὅπως καὶ γιὰ τὴν ταχύτατη προώθηση τῶν μεταρρυθμίσεων, μὲ πρώτη καὶ κινητήριο μοχλὸ γιὰ τὶς ἄλλες, τὴν ψηφιοποίηση τῆς χώρας· ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ πρῶτον τὸν ΣΥΤΙΖΑ, γνωρίζει, ὅτι, ἐὰν ἐπιτύχει τὸ κυβερνητικὸ σχέδιο, τότε οἱ προοπτικές της εἶναι πολὺ ἄσχημες, καθὼς δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα καταγραφῆς τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, καὶ φυσικὰ οὔτε καὶ τῆς χαράξεως ἀναλόγου πολιτικῆς. Ὁ Ναπολεοντίσκος ζεῖ στὸν κόσμο του, τῆς πνευματικῆς ἀνεπαρκείας του, μὲ τοὺς ἐλαχίστους κομματικούς του, στὴν νιρβάνα τῆς κομμουνιστικῆς ἀπραξίας· τὰ ἄλλα κόμματα βολοδέρνουν γύρω του καὶ δὲν ἀποτολμοῦν ἀνεξάρτητη ἐμφάνιση. Πολὺ ἄσχημο γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ ἀνυπαρξία ἀντιπολιτεύσεως καὶ μάλιστα τῆς ἀναγκαίας ἀξιωματικῆς.

Ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας θεωρεῖται ἀπ’ τὴν ἀγορὰ καὶ τοὺς μικρομεσαίους περισσότερο δεδομένη, μὲ τὴν ἀποφασιστικότητά τους ἔκδηλη σὲ κάθε τους βῆμα· οἱ πόροι τοῦ Ταμείου Ἀναπτύξεως ἀρχίζουν νὰ εἰσρέουν τὸν ἄλλο μῆνα, ἐνῶ ἀποδεσμεύθηκε ἡ εἴσπραξη τῶν κερδῶν τῶν εὐρωπαϊκῶν κεντρικῶν τραπεζῶν, γιὰ τὸ τρέχον τρίμηνο, περίπου ὀκτακοσίων ἑκατομμυρίων εὐρώ, ὅπως καὶ τῶν κονδυλίων γιὰ τὴν τρέχουσα διαχείριση τῆς πανδημίας. Σὲ αὐτά, τὰ τόσον εὐνοϊκά, προστίθενται δύο ἄλλα, ἡ ὑποχώρηση τῶν ἐπιτοκίων τῶν ὁμολόγων μας στὶς ἀγορές, κάτω κι ἀπ’ τὰ ἰταλικά, στὸ 0,82%, καὶ ἡ διαφορὰ μὲ τὸ γερμανικό, κάτω τοῦ 1%, τὸ πρῶτον, ποῦ σημαίνει ἄνεση ἀντλήσεως πόρων σὲ δύσκολες στιγμές· τὸ ἄλλο ἀκολουθεῖ, μαζικὴ εἰσροὴ ξένων κεφαλαίων, κάθε μορφῆς, καθὼς ἡ ψηφιοποίηση ἔχει ἄρει τὴν γραφειοκρατία καὶ τὴν περιορίζει στὸ ἐλάχιστο, λίγοι εἶναι οἱ κλάδοι ποὺ ἔχουν ἀπομείνει, μὲ τὴν δικαιοσύνη κύρια πηγή. Ἀλλά, ἡ ψηφιοποίηση ἔφερε καὶ τὶς μαζικὲς ἐπενδύσεις στὶς κορυφαῖες δομὲς τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας· ἡ ἐγκατάσταση τῶν κέντρων ἐρεύνης τῶν μεγάλων πολυεθνικῶν της εἶναι γεγονός, ἐνῶ καταφθάνουν καὶ οἱ μονάδες παραγωγῆς ἐπεξεργαστῶν καὶ ἡμιαγωγῶν. Οἱ πρόεδροί τους μάλιστα δηλώνουν ὅτι, ἡ Ἑλλὰς μετατρέπεται σὲ παγκόσμιο κέντρο παραγωγῆς τους, μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ξενητεμένων παιδιῶν μας καὶ τὴν ἀξιοποίηση τῶν ἄλλων, κατὰ πολὺ περισσοτέρων.

Στὰ ἐθνικὰ θέματα, οἱ τουρκολάγνοι πολιτικοὶ καὶ καθηγητάδες διαψεύσθηκαν οἰκτρά· ἡ Ἄγκυρα ἔχει ὑποχωρήσει ὁριστικὰ καὶ οἱ νέες κορῶνες τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογάν, γιὰ ἔξοδο τῶν εὐρενητικῶν σκαφῶν της στὸ Αἰγαῖο, ἠχοῦν παράφωνα στὴν διεθνῆ κοινότητα. Ἐὰν ἐπιμείνει, τότε ἀκυρώνεται ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, τὴν ἄλλη ἑβδομάδα στὶς Βρυξέλλες, ἀλλὰ καὶ ἐπιδεινώνονται οἱ σχέσεις του μὲ τὴν Εὐρώπη· ὁ διεθνὴς ρόλος τῆς Ἑλλάδος ἀναγνωρίζεται πλέον ἀπὸ ὅλους. Ὁ Τζὸ Μπάιντεν, ὅσο ἐνδοτικὸ κι ἂν εἶναι τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος πρὸς τὴν Τουρκία, τηρεῖ σαφεῖς ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν πολιτικὴ τοῦ προκατόχου του κι ἀναζητάει ἄλλη ἰσορροπία στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο· ἡ Μόσχα, ἀπ’ τὴν πλευρά της, δὲν κρύβει τὴν ἀποδοκιμασία της πρὸς τὸν Τοῦρκο πρόεδρο, ἐπειδὴ τοῦ πούλησε τοὺς πυραύλους της, μὲ σκοπὸ τὴν πρόκληση χάσματος στὸ ΝΑΤΟ, ἀλλὰ ἀντὶ γι’ αὐτὸ βλέπει τὴν Ἄγκυρα σφιχταγκαλιασμένη μὲ τὴν ἀτλαντικὴ συμμαχία. Οἱ τρίτοι τῆς περιοχῆς ἀναζητοῦν πλέον τὴν φίλια καὶ συμμαχία μὲ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ὅλοι σχεδὸν οἱ Ἄραβες καὶ τὸ Ἰσραὴλ φυσικά. Ἡ διεθνὴς ἰσορροπία εἶναι ἄλλη γιὰ τὴν χώρα μας, ἀπὸ ἐκείνη πρὸ διετίας· ἡ Ἀθήνα ἔχει μετατραπεῖ σὲ κέντρο διεθνοῦς πολιτικοῦ καὶ ψηφιακοῦ ἐνδιαφέροντος. Σὲ λίγα χρόνια, ἂν συνεχίσουμε ἔτσι, ἐδῶ θὰ ἀναζητοῦν πολλοὶ λύσεις.