Ἡ διάσκεψη κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ θεωρεῖται, ὡς ἡ χειρότερη πρώτη δοκιμασία τοῦ Τζὸ Μπάιντεν στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική του, μὲ δεύτερη τὴν συντάντηση μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν· ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἐλπίζει στὴν ἐξασφάλιση κάποιας μορφῆς ἑνιαίου μετώπου μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, ὡς προμάχους τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν, κατὰ τῶν ἀνατολικῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων. Οἱ διπλωματικὲς προετοιμασίες δὲν εἶναι εὐνοϊκὲς γιὰ τοὺς Ἀμερικανούς, ἐπειδὴ πλὴν τῆς Βρεταννίας καὶ μερικῶν ἀνατολικοερυωπαϊκῶν χωρῶν, οἱ μεγάλοι τῆς Εὐρωζώνης, Γερμανία, Γαλλία, Ἰταλία, Ἱσπανία, καὶ πολλοὶ ἄλλοι εἶναι ἀντίθετοι, ἐπειδὴ θεωροῦν τὴν πρόταση, ὡς ἐγκλωβισμό τους στὴν μεταπολεμικὴ ψυχροπολεμικὴ λογική· δύσκολο πολὺ εἶναι νὰ γίνει ἀποδεκτή, ἂν καὶ ἐπεξεργάζονται τώρα κάποιες παραλλαγές της, γιὰ τὴν σωτηρία τῶν προσχημάτων. Αὐτὸ ὅμως σημαίνει, ὅτι πηγαίνει στὶς συνομιλίες μὲ τὸν Ρῶσο πρόεδρο, χωρὶς ὁπλισμένη φαρέτρα· ἡ Μόσχα ὅμως ἔχει ἐνοχληθεῖ πάρα πολὺ μὲ τὶς κυρώσεις καὶ ἑτοιμάζεται νὰ ἀπαντήσει…