Ἡ κύρια αἰτία τῆς συγκρούσεως γιὰ τὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο, εἶναι ἡ πάταξη τῶν συντεχνιακῶν συμφερόντων πάσης μορφῆς· οἱ ἐργατοπατέρες, μὲ τὶς διακλαδώσεις τους στὰ ἀριστερὰ καὶ ἄλλα κόμματα, ἐλέγχουν στὴν πραγματικότητα τὴν δράση τους, καθὼς σήμερα στὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ στὸ ΚΚΕ ἀποτελοῦν τὸν βασικὸ μηχανισμὸ τῆς ὑπάρξεώς τους. Αὐτοὶ ὅλοι, χρησιμοποιοῦν τὸ ὀκτάωρο ὡς μηχανισμὸ ἀσκήσεως τῆς συνδικαλιστικῆς ἐξουσίας τους κι ὄχι ὡς ἀσπίδα προστασίας τῶν ἐργατικῶν δικαιωμάτων, ὅπως ἀποδεικνύεται μὲ τοὺς ἐργαζόμενους, στὸν Περισσό, στὴν Κουμουνδούρου, στὴν Αὐγή, στὸν Ριζοσπάστη, ὅπου τὰ πάντα ἐπιτρέπονται, ἀπολύσεις, ὑπεργασία· ἡ ψηφιακὴ ὀργάνωση εἶναι τὸ κόκκινο πανί τους, ἐπειδὴ ἀποκαλύπτει τὴν καταπιεστική τους φύση. Ἀλλά, οἱ ἐργαζόμενοι τοὺς ἔχουν προσπεράσει…