Ἡ δυσκαμψία τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ὅπως ἀνακτήσει τὴν μεταπολεμικὴ ἑνότητά του εἶναι ἐμφανέστατη, κατὰ τοὺς ἔγκυρους πολιτικοὺς ἀναλυτές, καὶ θὰ φανεῖ ἐμπράκτως στὶς διασκέψεις κορυφῆς τῶν ἡγετῶν του· εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ ἄφησε βαθειὰ ἴχνη στὴν καχυποψία τῶν Εὐρωπαίων πρὸς τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ προκάλεσε τὴν χειρότερη ἀποδυνάμωση τῆς ἡγετικῆς τους θέσεως στὸν κόσμο. Μερικοὶ μάλιστα, κυνικοὶ στὶς διατυπώσεις τους, ἰσχυρίζονται, ὅτι ἐμφανίσθηκε στὴν κατάλληλη στιγμή, μόνο ποὺ ἐπιτάχυνε τὴν διάβρωση τοῦ διεθνοῦς κύρους τῆς μεγάλης χώρας· ἡ ἀποκατάσταση δὲν εἶναι καθόλου εὔκολη, ἐπειδὴ ὁ Τζὸ Μπάιντεν δὲν χρησιμοποίησε τὴν πρέπουσα τακτική, ἐνῶ οἱ ριζικὲς ἀλλαγὲς τῆς παγκοσμίου κοινότητος, δὲν ἔχουν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον. Ὁ σημερινὸς κόσμος εἶναι διαφορετικὸς καὶ ἀπαιτεῖ ἄλλη προσέγγιση.