Στὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ ἔτρεξε ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὡς ἀντιπερισπασμὸ στὴν δουλικότητά του στὶς Βρυξέλλες, ἀπέναντι στοὺς Ἀμερικανούς, Εὐρωπαίους καὶ Ἕλληνες, μὲ τὴν ὑπογραφὴ στρατιωτικῆς συμμαχίας μὲ τὸ Ἀζερμπαϊτζάν, σὲ κατακτηθεῖσα ἀρμενικὴ πόλη· ἦταν ἀφελὴς ἡ κίνησή του, ἀλλὰ ἔπρεπε κάτι νὰ κάνει καὶ δὲν μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήσει πάλι τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο πρὸς τοὺς ὀπαδούς του. Τὸ ἐὰν ἔπεισε εἶναι ἄλλο θέμα, ὁ χρόνος θὰ τὸ δείξει, ἐπειδὴ κι ὁ φιλικός του τύπος δείχνει, ὅτι τὰ ἔχει χαμένα· στὶς διμερεῖς ὅμως συνομιλίες τῶν ὑπουργῶν του μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, ὀφείλει ἀποφασίσαι, θὰ παροπλίσει πλήρως τοὺς S400; Θὰ διακόψει τὶς προσβολὲς στὴν Κύπρο καὶ τὶς παραβιάσεις στὸ Αἰγαῖο; Θὰ ἀποσύρει τὰ στρατεύματά του ἀπ’ τὴν Λιβύη;