Ἡ παρουσία μας πλέον στὴν νέα διεθῆ συγκυρία εἶναι τὸ ζητούμενο τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τῆς κυβερνήσεως, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκαν οἱ ἄρδην ἀλλαγές της τοὺς τελευταίους μῆνες καὶ περισσότερο στὶς διασκέψεις κορυφῆς τῆς προπαρελθούσης ἑβδομάδας· ἡ Ἑλλάς δὲν εἶναι ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος καὶ τὸ δυσβάστακτο βάρος τῶν Εὐρωπαίων, ἀλλὰ ἔχει αἰσθητὴ τὴν παρουσία της τουλάχιστον στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Ἡ ἄριστη ἀνταπόκρισή μας στὴν ὑποβολὴ τῶν Ἐθνικῶν Σχεδίων μας γιὰ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Πρόγραμμα Ἀναπτύξεως, ὅπως τὸ ὁμολόγησε ἡ Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν, οἱ ἐπιτυχημένες ἐκδηλώσεις τοῦ οἴκου Dior, στὸ Καλλιμάρμαρο καὶ στὴν Ἀκρόπολιν, ἀλλὰ καὶ ἡ συνεχιζόμενη ψηφιακὴ ὀργάνωση τῆς χώρας, μὲ τὴν προσέλκυση ὅλων σχεδὸν τῶν πολυεθνικῶν της ἐταιρειῶν, γιὰ ἐγκατάσταση κέντρων ἐρευνῶν στὴν χώρα μας, συνιστοῦν τὸ μωσαϊκὸ τῆς συγκυρίας· ἡ προσαρμογὴ στὴν ψιφιακὴ ὀργάνωσή μας, ὅπως καὶ στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας καὶ τῶν ἀναγκῶν τοῦ ἐμβολιασμοῦ ἔχει κερδίσει τὰ διεθνῆ ἐγκώμια, ἐνῶ πληθώρα ξένων κυβερνήσεων ζητοῦν τὴν συνεργασία μας καὶ τὴν ἀγορὰ τοῦ ἀπαραίτητου λογισμικοῦ. Στὸν ψηφιακὸ ἀνταγωνισμὸ κρίνεται ἡ δυναμικὴ ἑκάστης χώρας, ὄχι μόνο στὴν ἐσωτερική της ἀναδιοργάνωση, ἀλλὰ καὶ στὶς διεθνεῖς της σχέσεις· ἐμεῖς ἀποδείξαμε, ὅτι τὸ ἔχουμε ἀντιληφθεῖ, ὅτι εἴμαστε ἄλλοι ἄνθρωποι, ἀσύμβατοι πρὸς τοὺς προηγούμενους ἑαυτούς μας.

Ἡ ἀνάκλαση τῶν ριζικῶν αὐτῶν ἀλλαγῶν στὴν πολιτική μας ζωὴ εἶναι ἤδη ἐμφανέστατες· ἡ ἀντίδραση τοῦ Ναπολεοντίσκου, τοῦ νὰ χαρακτηρίσει Μεσαίωνα, τὸ ἐργασιακὸ νομοσχέδιο καὶ νὰ κηρύξει τὴν ἀντίδρασή του, ὡς «μητέρα ὅλων τῶν μαχῶν», ἀλλὰ μὲ τρεῖς κι ὁ κοῦκκος στὶς διαδηλώσεις, δείχνει τὴν ἀπουσία πάσης ἐπικοινωνίας του μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα. Ἀνεξαρτήτως τοῦ γεγονότος, ὅτι τὰ τελευταῖα ἐναπομείναντα κομματικά του στελέχη εἶναι κρατικοδίαιτοι ἐργατοπατέρες, ὄφειλε ἀντιδράσαι διαφορετικά, ἂν ἐπιδίωκε κάποια ἀπήχηση στὸν ἑλληνικὸ λαό· ἡ στάση του δὲν δείχνει μόνο, ὅτι πάσχει ἀπὸ «τρικυμία ἐν κρανίῳ», ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀποκόπτεται πλήρως ἀπ’ τὴν τεράστια πλειοψηφία τοῦ κόσμου, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ἄλλα κόμματα, αὐτὰ τὸν ἀκολουθοῦν, ὅπως τὰ πρόβατα τὸ γκισέμι στὸν γκρεμό. Τὸ κύριο αἴτημα τῆς κοινωνίας μας εἶναι ἡ ἀπαλλαγή της, ἀπ’ τὶς συντεχνιακὲς δομές της, τὶς ὁποῖες εἶχε ὑποβάλει πρὸ τεσσαρακονταετίας ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, γιὰ τὴν ἐμπέδωση τῆς ὁλοκληρωτικῆς του ἐξουσίας· ἡ ἐποχὴ ἄλλαξε, χάρις στὴν συνεισφορὰ τῆς τετραετίας τοῦ τραμποκομμουνισμοῦ. Ὁ κόσμος ἔζησε στὸ πετσί του, τὸ τί σημαίνει ἀριστερὰ στὴν ἐξουσία καὶ στὴν διαχείριση τῶν κοινῶν, μὲ τοὺς Ρασποῦτιν καὶ τοὺς ἐργολάβους· δὲν αἴρεται αὐτὴ ἡ εἰκόνα, παρὰ μόνο μὲ ἀνάδειξη νέας πολιτικῆς δυνάμεως πειστικῆς καὶ ἐντὸς τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν, διεθνῶς καὶ στὸ ἐσωτερικό.

Οἱ προοπτικὲς τῆς οἰκονομίας εἶναι εὐοίωνες· δύο εἶναι τὰ μεγάλα ἐφόδιά της· ἡ διάθεση ἐπαρκῶν πόρων, ὅπως ἡ ὕπαρξη τῶν 22,5 δις εὐρὼ ἀποταμιεύσεών μας τοῦ ἐγκλεισμοῦ καὶ τὰ Εὐρωπαϊκὰ Προγράμματα Ἀναπτύξεως, μὲ ὀκτὼ δὶς μόνο φέτος, πέραν τῆς ἀνέσεως ἀντλήσεως ἀπ’ τὶς ἀγορές, μὲ τὸ δεκαετὲς ὁμόλογο στὰ 0,74%. Δεύτερο, εἶναι ἡ ἐπέκταση τῆς ψηφιοποιήσεως καὶ ἡ κατάργηση σταδιακὰ τῆς γραφειοκρατίας, ὅπως ὁμολογεῖται πλέον ἀπὸ ὅλους κι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν δυναμικὴ τῆς προσελκύσεως τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν· εἶναι ἄλλο θέμα, ἡ θεωρητικὴ ἀναγνώριση τῆς ἑλληνικῆς, ὡς τῆς πλέον δημιουργικῆς γλώσσης στὴν ψηφιακὴ ἔρευνα, κι ἄλλο ἡ ἔμπρακτη ἀπόδειξή της, μὲ τοὺς ἐρευνητὲς ἐπὶ τὸ ἔργον. Ὁ Κυριάκος Πιερρακάκης εἶναι ἀποφασισμένος ὁλοκληρῶσαι τὴν ἀποστολή του, ἀφοῦ ἔχει τὴν πλήρη κάλυψη τοῦ πρωθυπουργοῦ· τὰ ἑπόμενα βήματα εἶναι σχετικὰ εὔκολα, ὅταν ἀνταποκριθήκαμε τόσο πρόθυμα στὴν ψηφιακὴ ὀργάνωση τῆς ζωῆς μας κατὰ τὴν πανδημία, τώρα ὁ καθένας μας τὸ βλέπει, ὡς παιχνίδι τὴν ἐξυπηρέτησή του ἀπ’ τὸ διαδίκτυο καὶ μάλιστα πολλοὶ ἡλικιωμένοι αἰσθάνονται ὑπερήφανοι, ποὺ τὰ ἔμαθαν ἀπ’ τὰ ἐγγόνια τους, μὲ τὰ χαριτολογήματά τους σἒ ἡμερήσια διάταξη. Ἔχουν ἀπαλλαγεῖ ἀπ’ τὴν ταλαιπωρία τῆς χρονοβόρας καὶ ψυχοφθόρας οὐρᾶς στὶς δημόσιες ὑπηρεσίες. Εἶναι πλέον ἄλλοι ἄνθρωποι κι ἔχουν τὸ χαμόγελο στὰ χείλη. Ξέχασαν τὸ βλοσυρὸ ὕφος.