Τὸ σημερινὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο θεωρεῖται, ὡς ἕνα ἀπ’ τὰ δυσκολώτερα καὶ κρισιμότερα τῆς ἱστορίας του· ἡ ἀτλαντικὴ συνεργασία καὶ φιλία εἶναι ἀπ’ ὅλους δεδομένη καὶ αὐτονόητη· ἕνα ὅμως δὲν ἀποδέχονται πλέον οἱ Εὐρωπαῖοι, τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο καὶ στὴν ἀπόλυτη ὑπακοή τους στοὺς Ἀμερικανούς, μὲ τὴν ἀντίστοιχη νοοτροπία τους, ὅτι δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ τὰ γνωρίζουν ὅλα οἱ Εὐρωπαῖοι. Ἔτσι καταφεύγουν καὶ στὴν διγλωσσία, ὅπως διαπίστωσαν στὴν πρόσφατη εὐρωαμερικανικὴ διάσκεψη κορυφῆς· ἄλλα εἶπε ὁ Τζὸ Μπάιντεν στοὺς Εὐρωπαίους, γιὰ κοινὸ μέτωπο κατὰ Ρωσίας καὶ Κίνας, κι ἄλλα συμφώνησε μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν τὴν ἑπομένη στὴν Γενεύη. Ἡ διγλωσσία διαπιστώνεται καὶ στὴν διαχείριση τῶν ἐκκρεμμῶν προβλημάτων ἀπ’ τὸν προηγούμενο πρόεδρο· οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἀνταποκρόινονται στὶς αἰτήσεις τῶν Εὐρωπαίων, γιὰ συζήτησή τους, ὁπότε παραμένουν οἱ κυρώσεις κατὰ εὐρωπαϊκῶν προϊόντων. Ἀναγνωρίζουν ὅτι ὀφείλουν ἐφαρμόσαι ἄλλη πολιτική, ἴσως τὴν ἴδια ἀμερικανική;