Ἡ ἀναπτέρωση τῆς αἰσιοδοξίας γιὰ τὴν οἰκονομία ἦρθε ἀπ’ τὶς Βρυξέλλες, καθὼς ἐγκρίθηκε καὶ τυπικὰ τὸ Πρόγραμμα Ἀναπτύξεως κι ἀρχίζει ἀπὸ Ἰούλιο, ἡ διάθεση τῶν κονδυλίων· εἴμαστε ἀπ’ τὶς πρῶτες χῶρες σὲ ἑτοιμότητα καὶ ὅλα κρίνονται, ἀπ’ τὴν ἱκανότητα δημοσίου καὶ τραπεζῶν στὴν διευκόλυνση διαθέσεως τῶν κονδυλίων στὰ ὑποβαλλόμενα σχέδια κι ἀπ’ τὴν προθυμία τῶν ἐνδιαφερομένων καὶ κυρίως τῶν μικρομεσαίων στὴν ἔγκαιρη καὶ ἀποτελεσματικὴ ἀξιοποίησή τους. Ἡ κυβέρνηση ἔχει ὅλα τὰ πλεονεκτήματα μὲ τὸ μέρος της, τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ ἀποφασιστικότητα τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνυπαρξία ἀντιπολιτεύσεως, ὅταν ἀσχολεῖται ἀκόμη, γιὰ τὸ ἐὰν πρέπει ἢ ὄχι νὰ γίνουν ἐμβολιασμοί· μένουν στὸ προηγούμενο ἀνέκδοτο κι ἀδυνατοῦν νὰ προσασμοσθοῦν στὶς σημερινὲς συνθῆκες. Ὅσο κι ἂν αὐτὸ εἶναι ἄσχημο, γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν, ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ἄλλο κακὸ στὴν χώρα, παρὰ στὸν ἑαυτό του…