Τὴν προβιὰ παρακλητικοῦ πρὸς τοὺς Γάλλους ἐπιλέγει πλέον ὁ Μπόρις Τζόνσον, ἐγκωμιάζοντας τὴν μεταξύ τους φιλία, καὶ ἀπορρίπτοντας τὴν λεοντῆ τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ του μεγαλείου καὶ τοῦ διεθνοῦς βρεταννικοῦ ρόλου∙ τὰ οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ προβλήματα τῆς χώρας του εἶναι ἐκρηκτικὰ καὶ δὲν ἀναμένουν τὴν λεία τῆς παγκοσμίου κυριαρχίας της. Ὁ πληθωρισμὸς εἶναι 5%, ἔναντι 2% τῆς Εὐρωζώνης, ἡ φυγὴ καὶ μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων εἶναι μαζική, ἐνῶ ἀναζητοῦνται δεκάδες χιλιάδες φορτηγὰ γιὰ τὴν κάλυψη τῶν εἰσαγωγῶν τροφίμων καὶ εἰδῶν πρώτης ἀνάγκης∙ οἱ ἐλλείψεις στὰ ράφια τῶν καταστημάτων εἶναι μεγάλες καὶ διευρυνόμενες, ἐνῶ πολλοὶ προβλέπουν, ὅτι ἡ κατάσταση στὶς γιορτὲς θὰ εἶναι ἀκόμη χειρότερη. Ἀλλά, αὐτὸ προϋποθέτει τὴν ἐξομάλυνση τῶν διαφορῶν μὲ τὶς Βρυξέλλες, μὲ πρῶτο τὸ πρόβλημα τῆς Βορείου Ἰρλανδίας∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ὅμως δὲν ἐπείγονται, ὅταν μάλιστα ὑπάρχουν καὶ οἱ γαλλικὲς ἀντιρρήσεις. Περισσότερο μετράει ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ Λονδίνο.