Ἡ διεύρυνση τοῦ ἀτλαντικοῦ ρήγματος προσλαμβάνει διαστάσεις πρωτοφανεῖς στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο κι ἴσως στὶς εὐρωαμερικανικὲς σχέσεις τῶν διακοσίων ἐτῶν∙ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μόνο ἡ Δανία, μία καὶ μοναδικὴ φορά, στήριξε τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ κυριαρχία, καθὼς θεωρεῖ καὶ τὸν ἑαυτό της μέλος της. Ἀλλὰ δὲν τόλμησε νὰ τὴν ἐπαναλάβει∙ ὁ συσχετισμὸς δυνάμεων στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑνώσεως εἶναι διαφορετικὸς πλέον, ἐπειδὴ ἀκόμη καὶ οἱ ἀτλαντόδουλες παλαιότερα πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες, τηροῦν ἀποστάσεις ἀσφαλείας ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον∙ διέπονται ἀπ’ τὴν φοβία τους πρὸς τὴν Ρωσία, ἀλλὰ ἀνατριχιάζουν στὴν περίπτωση ξεπουλήματός τους ἀπ’ τὴν Ἀμερική, ὅπως ἔγινε μὲ τὴν Γαλλία. Καταλήγουν πλέον τώρα, ὅτι ἀσφαλέστερη ἐγγύηση δύνανται ἔχειν σὲ ἑνιαία εὐρωπαϊκὴ ἄμυνα, παρὰ στὶς ἀτλαντικὲς ἕωλες ὑποσχέσεις∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀναδεικνύεται σὲ Εὐρωπαῖο ἡγέτη. Ὁ Μπόρις Τζόνσον ὑποχρεώνεται σὲ ἱκεσίες πρὸς τὴν Εὐρώπη, γιὰ ὁδηγοὺς αὐτοκινήτων, ἀλλιῶς γενικεύεται τὸ δελτίο στὴν «κραταιὰ» Βρεταννία.