Τὰ τελευταῖα διεθνῆ γεγονότα, Καμπούλ, AUKUS, μεταναστευτικὸ καὶ σεβασμὸς δημοκρατικῶν θεσμῶν στὴν Ἀμερική, θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους διεθνεῖς παρατηρητὲς ὡς τέλος τοῦ ἀμερικανικοῦ ὀνείρου∙ μεταπολεμικά, καὶ μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος, τὸ παγκόσμιο κύρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν ὀφειλόταν στὴν ἀκμαία οἰκονομία της, κυρίως στὴν πρώτη περίοδο, καὶ στὸν θαυμασμὸ ὅλων, γιὰ τοὺς δημοκρατικούς της θεσμοὺς καὶ τὴν τήρηση τῶν συμφωνιῶν της μὲ τρίτες χῶρες. Ἦταν τὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο, ποὺ μόνο ὅσοι ἐπισκέφθηκαν τὴν μεγάλη συμπολιτεία στὶς πρῶτες μεταπολεμικὲς δεκαετίες, δύνανται περιγράψαι τὰ συναισθήματα τῶν ἐπισκεπτῶν της∙ παρόμοια ἦταν ἡ κατάσταση γιὰ τοὺς κομμουνιστὲς πρὸ δύο τριῶν δεκαετιῶν. Τὸ ὄνειρο χάνεται, ἐνῶ καὶ οἰκονομικὰ χωλαίνει ἡ ὑπερδύναμη, ἀπέναντι σὲ Κίνα, Εὐρώπη, ὅπως τὸ βλέπουν οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι∙ ὁπότε σὲ αὐτὸ προστίθεται καὶ ἡ ἀπάτη, μαζὶ μὲ ὑπεροψία καὶ μέθη. Οἱ αὐτοκρατορίες καταρρέουν, ὅταν χάνουν τὸ κύρος τους.