Τὸ πρῶτο ἑπόμενο βῆμα τῆς Εὐρώπης, γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίησή της, γίνεται, μὲ τὴν ἀμυντικὴ συμμαχία Γαλλίας καὶ Ἑλλάδος∙ ἡ ἰσχυρότερη στρατιωτικὰ χώρα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, καὶ μόνιμο μέλος τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ, ταυτίζεται στρατιωτικὰ μὲ τὴν πλέον ἐκτεθειμένη σὲ ἐξωτερικὸ κίνδυνο στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ μὲ προέκταση τὴν Κύπρο. Οἱ ὑπόλοιποι ἑταῖροι ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ ἀναμένεται πρώτη ἡ Γερμανία, καθὼς οἱ δύο ὑποψήφιοι καγκελάριοι ἔχουν ταχθεῖ ἀναφανδὸν ὑπὲρ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης∙ εἶχε προηγηθεῖ καὶ ἡ ἀπάτη εἰς βάρος τῆς Γαλλίας, γιὰ τὰ ὑποβρύχια, ἀλλὰ καὶ οἱ περιφρονητικὲς καὶ προσβλητικὲς δηλώσεις τῶν Ἀγγλοσαξώνων κατὰ τῆς Εὐρώπης, ὡς ἀδυνάμου προασπίσαι τὴν ἀσφάλειά της. Ἔτσι, ἡ συμμαχία μετατρέπεται καὶ σὲ ἀφορμὴ ἀποδυναμώσεως τοῦ ΝΑΤΟ, ὅταν εἶναι γνωστὸ ὅτι αὐτὸ καὶ οἱ Ἀγγλοσάξωνες θέτουν σὲ προτεραιότητα τὰ συμφέροντα τῆς Τουρκίας εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.