Ὁ ἀντίκτυπος τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας, ὡς ἐκκινήσεως τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἀμυντικῆς πολιτικῆς, εἶναι εὐμενέστερος κι ἀπ’ τὶς πλέον αἰσιόδοξες προβλέψεις∙ οὐδεμία άντίρρηση ἐμφανίσθηκε, καὶ στὶς πιὸ ἀτλαντόδουλες πρὶν χῶρες τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ κόσμου καὶ τῶν πρώην κομμουνιστικῶν κρατῶν. Ὁ τύπος ὅλων εἶναι εὐνοϊκός, ἐνῶ καὶ στὸ Συμβούλιο τῶν Μονίμων Ἀντιπροσώπων ἦταν ὁμόφωνη ἡ στήριξή της, μὲ πολλοὺς προτείνειν τὴν ἄμεση ἐπέκτασή της∙ στὸν ἁπλὸ κόσμο, ἡ ἀπάτη τῆς ὑποθέσεως τῶν ὑποβρυχίων ἐπέδρασε ὡς καταλύτης στὴν ἐκτίμησή του πρὸς τὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν Ἀγγλία. Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους, μάλιστα, κυκλοφορεῖ ὡς ἀνέκδοτο, ὅτι, «εἶχαν πληρωθεῖ ἀπ’ τοὺς Γάλλους, Ἀμερικανοὶ καὶ Ἄγγλοι, γιὰ τὴν προώθηση τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνότητος»∙ ἔχει καταγραφεῖ αὐτὸ στοὺς Ἀγγλοσάξωνες καὶ ὁ Ἄντονυ Μπλίνκεν σπεύδει στὸ Παρίσι, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών τους. Τὸ ρῆγμα ὅμως εἶναι πολὺ βαθύτερο καὶ ἀπαιτεῖ ἀρκετὸ χρόνο γιὰ τὴν ἐπούλωσή του.