Στὴν τακτικὴ τοῦ ἀκραίου λαϊκισμοῦ, μὲ ὅλες τὶς προεκτάσεις του, ἐπιστρέφει ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ ἀπέναντι στὴν ἑλληνογαλλικὴ συμμαχία∙ καταγγέλλει τὰ πάντα, ὅπως πρὸ ἑξαετίας μὲ τὰ μνημόνια, ἀλλὰ οἱ καιροὶ ἔχουν ἀλλάξει καὶ δὲν πείθονται, γιὰ δεύτερη φορὰ οἱ Ἕλληνες. Στὴν πράξη ὅμως ἀποβλέπει στὴν ἀποδυνάμωση τῆς Ἑλλάδος, στὴν κρίσιμη περίοδο τῆς διεθνοῦς ρευστότητος στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο∙ δὲν θὰ ψηφίσει τὴν συμφωνία, ἀλλὰ καὶ καταγγέλλει τὴν κυβέρνηση, γιὰ ἀνοχὴ πρὸς τὴν ἀκροδεξιά, ὅταν πρὸ ὀλίγων μηνῶν διαδήλωνε προσωπικὰ χέρι χέρι μὲ τοὺς ἐκφραστές της κατὰ τῶν ὑποχρεωτικῶν ἐμβολίων καὶ τῶν περιοριστικῶν μέτρων. Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ὑπηρετεῖ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα, ὅπως ἔκανε καὶ ὡς κυβέρνηση, δουλικότατος ἀπέναντί τους…