Ἀπέναντι στὴν πάνδημη ἀποδοχὴ τῆς ἑλληνογαλλικῆς συμμαχίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὁ Ναπολεοντίσκος, ἐπιλἐγει τὴν πόλωση, ὡς τελευταία διέξοδο πολιτικῆς ἐπιβιώσεώς του, ἔστω καὶ μὲ τὸν κίνδυνο τῆς πλήρους ἀπμομονώσεώς του∙ οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ, μὲ ἀναφορὲς στὴν Αὐστρία, ὄχι μόνο δὲν πείθουν, ἀλλὰ καὶ ἐνοχλοῦν ἀφάνταστα, ἐπειδὴ φανερώνουν, ὅτι διέπεται μόνο ἀπὸ λαϊκιστικὴ καὶ ἀνάγωγη νοοτροπία. Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ διαμορφώθηκε, μὲ ἀδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστὴ τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τὴν δοκιμασία του γιὰ ἔξοδο τῆς χώρας ἀπ’ τὴν πανδημία, τὴν συνέχιση τῆς ἀνακάμψεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς ἀσφαλοῦς διαχειρίσεως τῶν ἐθνικῶν θεμάτων∙ δὲν εἶναι λίγα κι οὔτε καὶ ἀμελητέα τὰ προβλήματα, ὅταν μάλιστα ἀνέκυψε καὶ ἐκεῖνο τῆς ἐκτινάξεως τῶν τιμῶν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου, τὸ ὁποῖο καλύπτει τὸ 40% τῶν ἐνεργειακῶν μας ἀναγκῶν. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἐθνικό, παρὰ παγκόσμιο, καὶ μὲ τὴν Ἐπιτροπὴ ἔχειν τὸν πρῶτο λόγο…