Οἱ διαδηλώσεις τῶν ἐκπαιδευτικῶν κατὰ τῆς ἀξιολογήσεως δὲν ἔχουν τὴν προσδοκώμενη συμμετοχή, παρὰ τὴν ὁλόπλευρη ὑποστήριξη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τοῦ ΚΚΕ∙ στὴν πράξη πρόκειται, γιὰ τὴν διαφύλαξη τῶν κομματικῶν τους στελεχῶν, τὰ ὁποῖα καὶ εἶναι μᾶλλον ἀπ’ τὰ ἐλάχιστα ποὺ τοὺς ἀπομένουν, καθὼς εἶναι ἀπ’ τοὺς πιὸ ἀγράμματους συναδέλφους τους, οἱ ὁποῖοι φοβοῦνται τὴν ἀξιολόγηση, ἐπειδὴ θὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ ἀμορφωσιά τους. Εἴμαστε ἡ μόνη χώρα στὴν Εὐρώπη καὶ ἀπ’ τὶς ἐλάχιστες στὸν κόσμο ποὺ δὲν ἰσχύει ἡ ἀξιολόγηση τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ ἐκπαιδευτικῶν∙ παραποπροϊὸν εἶναι αὐτὸ τῆς πρώτης σοσιαλαστικῆς ἐξουσίας μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ καὶ σκοπὸ τὸν ἀφελληνισμό. Ἀπετέλεσε ὁ σκοπὸς αὐτὸς τὸν κύριο ἄξονα τῆς πολιτικῆς τακτικῆς στὴν μετάπειτα ἄσκηση ἐξουσίας τῶν ἀριστερῶν καὶ τραμποκομμουνιστικῶν κομμάτων.