Ἡ Ρωσία ζήτησε τὴν ἄμεση ἀπέλαση τῆς Νατοϊκῆς ἀντιπροσωπείας στὴν Μόσχα, ἀλλὰ καὶ ἀνακάλεσε τὴν δική της στὴν ἕδρα τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας∙ ἀφορμὴ ἦταν ἡ ἄρνηση τοῦ ΝΑΤΟ, ὅπως δεχθεῖ τὸν διορισμὸ ὀκτὼ μελῶν τῆς ρωσικῆς ἀντιπροσωπείας, μὲ διάφορες δικαιολογίες, ὁπότε ἦρθε καὶ ἡ ἄμεση ἀπάντηση τοῦ Κρεμλίνου. Οἱ αἰτίες εἶναι βαθύτερες, καθὼς οἱ Ρῶσοι δὲν δέχονται τὴν ἐπέκταση τῆς συμμαχίας μέχρι τὰ σύνορά τους, οὔτε καὶ τὴν συστηματική, ὅπως ἰσχυρίζονται, ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα τοῦ ἀτλαντικοῦ τύπου∙ δύο ἄλλα γεγονότα θεωροῦνται εὐνοϊκὰ πρὸς τὴν ρωσική θέση. Ἡ ὄξυνση τῶν σχέσεων τῆς Ἀμερικῆς πρὸς τὴν Γαλλία καὶ τὴν Εὐρώπη, μὲ ἀφορμὴ τὴν συνθήκη τοῦ AUKUS, καὶ ἡ ἐνεργειακὴ κρίση, μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς Ρωσίας, ὅτι ἐκβιάζει τὴν Εὐρώπη, ἐνῶ ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν δήλωσε, ὅτι εἶναι πρόθυμος γιὰ αὔξηση τῆς προμηθείας φυσικοῦ ἀερίου, μὲ τὴν ἐπανέναρξη τοῦ ἀγωγοῦ Nordsteam2.